زندگی ساده داشت می‌گذشت تا اینکه تابستان آمد.هوای گرم، طعم خوشمزه‌ی زردآلو، آلو، گیلاس... بوی جلبک کنار حوضچه،صدای جاده و سفرهایی که دوست داشتم تا ابد ادامه داشته باشند.یادت هست؟آن‌قدر انتظار می‌کشیدیم تا تابستان از راه برسد، درس‌ها تمام شوند برویم به ده و یک دل سیر بازی کنیم.وقتایی که به ده می‌رفتیم.در جویِ بالای ده، با سنگ برای خودمان سنگر درست می‌کردیم و شناکنان به هم آب می‌پاشیدیم.همیشه یک کلاغ دم‌سیاه کنار آب می‌آمد برای خودش غارغار می‌کرد و ما میان همان بازی‌های همیشگی گم می‌شدیم.مثل بازی کلاغ پر...پرنده، پر...پروانه، پر...گنجشک، پر...یک پر... دو پر... سه پر...تو چرا پر؟!تو که پر نداشتی یا دست‌کم من خیال می‌کردم پر نداری اما یک روز ی بی‌صدا پر زدی و رفتی.آن‌قدر دور که دیگر نه آوایی از تو شنیدم نه ردی از تو دیدم.شاید هم فهمیده بودی دلم به دلت گره خورده، پرهایت را باز کردی و رفتی.یک تابستان... دو تابستان... سه تابستان...تابستان‌ها برگشتند اما تو نه.مثل وقت‌هایی که بی‌حوصله می‌شدی شاخه‌ی درخت انگور می‌گرفتیدور حوض می‌‌چرخیدییک دور... دو دور... سه دور...تا اینکه می‌پیچید دورت.ما هم هر تابستان دور خودمان می‌پیچیم اما بعدش نمی‌دانیم کجاییم...یک پیچ... دو پیچ... سه پیچ...می‌دانی! جاده‌ها همان جاده‌اند، ده همان ده، جوی آب همان جوی، فقط آبش کمی کم‌رمق‌تر شده؛ انگار که حوصله ندارد خودش را دنبال کند.اما موقع برگشت، شیشه‌ی ماشین را پایین می‌دهم و سرم را بیرون می‌آورم.یک نگاه... دو نگاه... سه نگاه...انگار هنوز قرار است تو را در اخرین پیچ همان راه خاکی پیدایت کنم. همان‌جا که با دمپایی خیس دنبال ماشین می‌دویدی و برایمان دست تکان می‌دادی.یک تاب... دو تاب... سه تاب...تاب‌تاب عباسی خدا من را ننداری...کودکی‌مان همان‌جا ماند...و تو...یک روز...در پیچ جاده، نه از تاب بلکه از چشم‌های روزگار افتادیاما هیچ‌وقت از خاطره‌مان نیفتادی.طاهره نیرومند🌿کلاغ پر🍃
