مدفون

در نهایت باید تو را قبر کرد، همین.
آدم نمی‌تواند تا آخر عمر مرده‌هایش را به دنبال خودش بکشد. باید جایی گذاشتشان، خاکی رویشان ریخت و وانمود کرد که تمام شده‌اند.
من  تو را میان خاطره‌هایی که ساختی چال می‌کنم؛ جایی تاریک در گوشه‌ای از خودم، میان گذرهایی به نشانی «خاطره» که از بس تکرارشان کرده‌ام و از کنارشان گذشته‌ام، دیگر نمی‌دانم واقعا اتفاق افتاده‌اند یا من بعدها، بعد از تو، برای نبودنت و دلگرمی خودم ساخته‌ام.
شاید برای همین است که دیگر به چیزهای کوچک اعتماد ندارم.
من هم مثل همه‌ی آدم‌های معمولی خیال می‌کردم در و پنجره، خانه، محله و تمام شهر، هیچ‌کاره‌اند. اما همه‌کاره‌اند.
از یک تکان ریز پرده پشت پنجره گرفته تا صدای باران روی سقف خانه، گذر عطری آشنا از کوچه و عصر ابری یک روز معمولی...

یا حتی تنهایی لجباز و صمیمی‌ که بعد از تو، گرم‌تر شد با من؛ سرزده و بی‌خبر می‌اید و کنارم می‌نشیند. همین کافی‌ست تا گذشته، بی‌دعوت، با او بیاید.
تا جایی که می‌تواند آدم را در یک فنجان چای غرق کند؛ آن‌قدر آرام که اول نفهمی چه شد و وقتی به خودت می‌آیی، هرچه دست‌وپا می‌زنی، دیگر راهی برای بیرون آمدن نیست.
می‌بینی هنوز در همان روزهایی زندگی می‌کنی که خیال می‌کردی پشت سر گذاشته‌ای؛ اما فقط در را به رویشان بسته بودی، نه اینکه از میانشان گذشته باشی.
آرام چشم‌هایت می‌سوزد. چیزی در گلویت گیر می‌کند. بعد آن تونل بی‌پایان و بی‌رحم از ذهنت عبور می‌کند.
و هر بار، با هر مرور، چند ثانیه از این زندگی پیرتر می‌شوی.
آن‌وقت می‌فهمی که او را دفن نکرده‌ای؛ خودت را دفن کرده‌ای.
قبرستانی که ساخته‌ای، تمام وجود خودت بوده و هر قبر، فقط به نام او.

طاهره نیرومند
#طاهره_نیرومند