برنگرد آباد دیروزم و گمشده امروز
بگذار خندههایم به یادگار بمانند
در من دیگر کسی نمیخندد
تا خودش را ببیند
قصهای میان آسمان و دریاچه
میگویند روزی، دریاچهای باشکوه دل به آسمانی بلند بست.
آسمان، همان بلندبالای آرام و دور...
و دریاچه، آینهای زلال بر زمین با عمقی که کسی نمیدید.
همه چیز خوب بود تا فصل بهار آمد،
آسمان دلتنگ شد.
ابر شد، گریست و بارید…
اشکهایش بر شانهی دریاچه افتاد.
دریاچه بغض آسمان را در دلش نشست
هرچقدر آسمان میبارید دریاچه
بزرگتر می شد، آرامتر اما عاشقتر...
تابستان شد
و یک روز آسمان حواسش به پرندههای مهاجر پرت شد
دریاچهی غمگین، آهسته به خورشید گفت:
بر من بتاب… شاید این آتشِ غم تمام شود.
خورشید داغ بود و تشنهی آب...
و دریاچه سوخت، تبخیر شد، محو شد.
جایش در زمین ترک خورد، خالی ماند.
آسمان به خود آمد نگاهی به پایین انداخت
و دیگر آینهای نبود که خودش را در آن ببیند.
شوکه و بیتاب فقط آبی ماند...
آبی که دلش برای دریاچهاش تنگ شد
ولی فصل باریدنش نبود...
طاهره نیرومند