صدای برشکاری از ساختمان نیمهکاره در تمام محله پیچیده بود و مثل کشیدن فلز بر آسفالت عصبم را میخورد.
اما چیزی که بیشتر میسوزاند، صدایی بود که دیگر در گوشم نمیپیچید.
صدای ننه. مخصوصا در این فصل...
فصل غورهگیری
ننه همیشه زودتر از همه میآمد، داخل حیاط همان گوشهی ایوان زیر سایبان کنار درخت مو مینشست، بالش را میگذاشت زیر کمرش و چادر گلدارش را جمع میکرد زیر پاهایش. بعد رو به درخت مو میگفت:
«آخیجون! له نشینا دَ دَمِ آفتو... حالا حالا کار داریم باهتون!»
غورهها را که میدید، چشمهایش برق میزد. لگن مسی را میزد زیر بغل و با همان دستان پرچینش، خوشهها را از لای برگها در میآورد.
میگفت:
«اینا ترش و شیرینهها... از اوناش نیس که فقط دندونو کور کنه(جمع کنه)، نه... تهش یه شیرینی هم داره عین زندگی...»
امسال اما ننه نبود.
مادر، چند بار صدایم زد ولی صداش گرم نبود.
نه اینکه خسته باشه نه... فقط بیحال بود
گفتم:
«نمیچینی؟ همهشون داره نرم میشه.(شیرین میشه)»
خیره به خوشههای غوره بود که سنگینی روی زمین افتاده بود
انگار اون سنگینی روی گلویش فشار میداد
«ننهت بود، میگفت: غورهی نرم، آبش بد درمیاد....»
کلافه شدم اما دلتنگ...
مادر دست برد تا خوشهای بچیند. برگها لرزیدند، سایهی غم روی چهرهاش افتاد. مکث کرد. بعد همانطور ایستاده گفت:
«سال پیش، همینجا نشسته بود... گفت: "بچهها، سرامت باشن." سر زبونش میگرفت لام نمیتونست درست بگه بعد چادرشو جمع کرد، دستشو زد به لگن، گفت: "جون بگیرید، که غوره خوشدل کارِ دست میخواد که نیسون بار غوره الانس که میرسه."»
خندید با آن لبخند گوشهلب و دهان بیدندان اما مهربان...
ننه بلد بود چطوری فصل غوره را افتتاح کند
حالا بدون ننه انگار اولین باره که چشمهای مادر به جای غورهگیری اشکریزی داشت.
بیحوصله گوشهای نشستم
بوتهها سنگیناند، ولی کسی حوصله نداشت زیر آفتاب بایستد.
مادر دست میبرد سمت غورهها، اما دل نمیچید...
۱۴۰۴/۴/۱۱
طاهره نیرومند