سپیدار

کنار شالیزار ایستاده بودم دقیقا زیر همان درخت سپیدار.

شالیزار روبه‌رویم،

زرد... زرد... زرد... بود.

بوی رطوبت و برنج در هوا می‌چرخید.

باد وزید.

یک وزش... دو وزش... سه وزش...

ناگهان برگ سپیدار چرخان‌چرخان از شاخه جدا شد و روی شانه‌ام نشست.

مثل دستی که سال‌ها پیش روی شانه‌ام می‌نشست... بی‌اختیار سر برگرداندم... اما جز زردی شالیزار چیزی نبو‌د... همان‌جا بود که یادم آمد...

یادت هست؟

ابرها رقصیدند و باران نم‌نم بارید...

یک قطره... دو قطره... سه قطره...

اولین باران پاییزی بود. وسط خیابان ایستاده بودیم و چتر نداشتیم، اما باران پی‌درپی بارید، ما اول قدم تند کردیم و بعد تند دویدیم.

یک قدم... دو قدم... سه قدم...

تو جلوتر می‌دویدی و من پشت سرت بودم، یکباره از خستگی و نفس‌زدن، دستم روی شانه‌ات نشست. با لمس دستم بر روی شانه‌ات در جایت ایستادی و برگشتی... انگار تازه فهمیده بودی من تمام راه همراهت بودم.

یک نگاه... دو نگاه... سه نگاه...

فقط نگاهم کردی.

خندیدی و دستم را گرفتی آرام چرخاندی.

یک دور... دو دور... سه دور...

جهان دور سرم می‌چرخید.

درخت‌ها، برگ‌ها، رنگ‌ها، باران و کوچه...

همه چیز رنگ پاییز گرفته بود.

قبل از آن روز، فکر می‌کردم پاییز، فقط فصل ریختن برگ‌ درخت‌هاست...

اما این‌بار تو بودی و معنای دیگری داشت.

رنگ‌ها یکی‌یکی بیدار شده بودند.

لیمویی، هلویی، پرتقالی و در اخر سر، رنگ گردویی چشمانت که مرا نگه داشته بودند.

دوست داشتم زمان کش بیاد... اما عطسه‌ی ناگهانیم، نگاهم را از نگاهت گرفت. فورا کتت را در آوردی روی سرم گرفتی...

دست‌هایمان در هم قفل شد و باهم، هم‌قدم شدیم و برگ‌ها زیر پایمان آرام‌آرام خرد‌خرد شدند.

یک خیابان... دو خیابان... سه خیابان...

بعد از کلی قدم زدن به یک دکه‌ی نقلی کنار خیابان رسیدیم.

دو استکان چای گرفتی.

داغ... داغ... داغ...

زعفرانی بود خوش‌طعم و عطرآگین.

نگاهت کردم...

قطرات باران روی موهای مشکی‌ت نشسته بود که همزمان با تکاندن کت، قطرات به جلو پرت شدند، روی صورتم پاشیده شد....

چیزی در دلم لرزید، اما تو دستانت را به هم مالیدی و چای را داغ، داغی هورت دادی؛ همان عادت همیشگی‌ات...

باد وزید.

خیابان آشفته شد...

یک برگ... دو برگ... سه برگ...

صدایت در خش‌خش برگ‌ها گم شد و نگاهت هم...

می‌دانی؟! نمی‌دانم چه اتفاقی افتاد اما

پاییز بین ما ایستاد...

یک فصل... دو فصل... سه فصل...

فصل‌ها آمدند و رفتند ولی تو را ندیدم.

اما هنوز اول هر پاییز،

می‌آیم و زیر همین سپیدار می‌ایستم.

منتظر یک برگ...

یک لمس کوتاه روی شانه ام...

شاید این‌بار وقتی برگ افتاد،

سر برگرداندم و تو باشی.

#طاهره‌نیرومند

#سپیدار

۱۴۰۵/۴/۳۱