انگار چیزی در من جا مانده، چیزی که نه می‌توانم نگهش دارم و نه توان رها کردنش را دارم.
ردپاهایی نیمه‌کاره پشت دری مانده‌اند،
که سال‌هاست قفلی زنگ‌زده بر آن آویزان است.
غمگینم...
مثل حرف‌هایی که در ذهنم جوانه می‌زنند اما هرگز فرصت شکفتن نمی‌یابند.
و در کوچه‌های بی‌عبور زندگیم،
نسیمی آرام می‌وزد و گل‌های پژمرده‌ی باغچه‌ام را تکان می‌دهد؛
هر گل، پر از خاطره‌ای‌ست
که در چشمانم قاب شده است.
در کنار آن دیوار ترک‌خورده،
رازهایی را به یاد می‌آورم
که سال‌هاست بی‌صدا میان خاک جا گذاشته‌ام.
رازم تویی...
تو، همان آسمان دور و بی‌ادعایی،
که با جعبه‌ی مداد رنگی،
آرام در من نشسته‌ای...
نه دیده می‌شوی و نه شنیده...
فقط هستی، بی‌صدا، بی‌توقع و درست همان‌جایی که باید باشی...
من هر بار که حضورت را نفس می‌کشم، بغضی در گلویم گره می‌خورد
که نه می‌بارد، نه آرام می‌شود؛ فقط می‌ماند و خفه‌ام می‌کند...
شاید این، سرنوشت رازهایی‌ست
که باید تنها زندگی‌شان کرد؛ آن هم در سکوت...
۲۱/۳/۱۴۰۴
طاهره نیرومند
