اگر دفترچه‌ای برای آدم‌هایی که از زندگی‌مان رفته‌اند وجود داشت، نام تو را در آخرین صفحه می‌نوشتم؛ نه برای اینکه فراموشت کنم، برای اینکه دیگر هر بار با یک خواب، یک بو، یک صدا، صفحه‌ای تازه زیر نامت باز نکنم.
دلم می‌خواست رفتنت شبیه بستن یک دفتر باشد؛ جلدش را آرام روی هم بگذارم، میان کتاب‌ها جایش بدهم و صبح، بی‌آنکه دنبال گذشته بگردم، سراغ روز دیگری بروم. اما تو یک بار رفتی و نبودنت یک بار اتفاق نیفتاد.
یک شب در خواب برگشتی؛ صبح، پیش از آنکه چشم باز کنم، هنوز گرمای دستت روی دستم مانده بود. چند روز بعد، بوی عطری از کنارم گذشت و همان لحظه، کوچه‌ای قدیمی با دیوارهای نم‌کشیده‌اش در ذهنم روشن شد. یک عصر هم کسی خندید؛ فقط یک خنده، با همان مکث کوتاه میان دو نفس، و من وسط شلوغی خیابان ایستادم؛ انگار ناگهان کسی از پشت سر صدایم کرده باشد.
بعد فهمیدم خاطره‌ها برای ماندن، به اجازه‌ی آدم احتیاج ندارند.
گاهی از میان آهنگی قدیمی سر درمی‌آورند، گاهی از جیب کتی که مدت‌هاست نپوشیده‌ای، گاهی با صدای باران روی شیشه. حتی یک فنجان چای که بی‌دلیل سرد می‌شود، می‌تواند آدم را ببرد به عصری که خیال می‌کرد تمام شده است.
تو رفته بودی، اما زندگی راه‌های زیادی برای آوردن دوباره‌ات بلد بود.
برای همین، هر بار که فکر می‌کردم دیگر گذشته‌ام، با یک نشانه‌ی کوچک دوباره به همان روزها برمی‌گشتم؛ نه با قدم‌های خودم، با بوی باران، صدای خنده، نور افتاده روی دیوار یا لباسی که ته کمد مانده بود.
شاید سخت‌ترین قسمت رفتن همین باشد؛ اینکه آدم بعد از رفتنت، تازه می‌فهمد هیچ‌کدام از این چیزها فقط «چیز» نیستند. هر کدام دری دارند رو به روزی که دیگر وجود ندارد.
حالا اگر دوباره آن دفترچه را باز کنم، نام تو هنوز همان‌جاست؛ در آخرین صفحه.
اما دیگر زیر نامت چیزی نمی‌نویسم.
نه تاریخ رفتنت را، نه خواب دیشب را، نه بوی عطری را که امروز از کوچه گذشت.
فقط دفترچه را می‌بندم و دستم را چند لحظه روی جلدش نگه می‌دارم؛ مثل کسی که می‌داند بعضی نام‌ها پاک نمی‌شوند، اما قرار هم نیست هر روز دوباره نوشته شوند.
صفحه‌ی بعدی را باز نمی‌کنم.
هنوز نه
می‌گذارم سفید بماند؛ تا وقتی که یک روز، بی‌آنکه دنبال تو بگردم، بتوانم روی آن، نام زندگی خودم را بنویسم.
طاهره نیرومند
#طاهره_نیرومند
