در قاب پنجره،
بخار نشسته بود...
انگار کسی
اسمم را
با انگشت نوشته باشد و
دلش نیامده پاک کند.
تو رفتی،
بی‌هیچ خداحافظی.
نه در را کوبیدی
نه حتی برگشتی ببینی
کسی هنوز نگاهت می‌کند یا نه.
صدای پایت
تا تهِ راهرو رفت
برگشت،
اما
تو نه...
باد آمد.
همه‌چیز را ریخت.
جز من،
که هنوز ایستاده‌م
در سکوتِ آن اتاق،
با یک ردّ انگشت
روی بخارِ دلگیر...
طاهره نیرومند
