جمعه‌ها...
بیشتر از همیشه به نبودنت فکر نمی‌کنم، فقط بیشتر از همیشه با آن زندگی می‌کنم.
پنجره باز است...
حیاط، پر از درخت.
شا‌خه‌های گیلاس آن‌قدر به پنجره نزدیک هستند که گاهی برگ‌هایشان بی‌اجازه به اتاق سر می‌زنند.
چند گیلاس سرخ، میان سبزی برگ‌ها... دکمه‌های قرمزی که هنوز به پیراهن تابستان دوخته‌اند.
باد، از لابه‌لای شاخه و برگ‌های گیلاس به خانه سرک می‌کشد.
بوی گیلاس رسیده آرام در اتاق می‌پیچد. خنکای هوا، روی سایه‌ها قدم می‌زند. نور، از میان برگ‌ها می‌گذرد و برای یک لحظه سایهی شاخه‌ها روی پشتی مبل می‌افتد.
آن‌قدر قشنگ که همان‌جا...
بی‌هوا...
خیال تو روبه‌رویم دقیقا روی مبل می‌نشیند.
برای چندلحظه نفس به شماره می‌افتد، اما تو لبخند می‌زنی.
شربت بابونه را از روی میز برمی‌داری، یخ‌ها با برخورد اهسته به دیواره‌ی لیوان، تنها صدایی هستند که میان ما رفت‌وآمد می‌کند.
جرعه‌جرعه می‌نوشی... باز شروع به خندیدن می‌کنی. صدایت تمام خانه را پر می‌کند.
خنکای لیوان، طعم بابونه، عطر گیلاس و سایهی درخت‌ها...
آن‌قدر واقعی است که دستم بی‌اختیار روی دسته‌ی مبل کشیده می‌شود.... فقط چند سانتی متر...
اما به تو نمی‌رسد.
باد وزید.
پرده را همراه با شاخه‌ها دوباره تکان داد.
سایه درهم شکست.
گنجشک که روی شاخه آواز می‌خواند...
پر کشید و رفت.
من ماندم و جای خالی روبه‌رویم با لیوان دست نخورده، تکه یخ‌هایی آب شده‌اند.
جمعه...
برای من پناه است که در آن تو را
بهتر می‌توانم ببینم، حتی اگر سهم من از تو، فقط خیال باشد.
#طاهره‌نیرومند
#جمعه
