تنهایی

در آن خیابان بارانی، آخرین نغمه‌ی آواز ما ماند

کنار همان کافه‌ی قدیمی، فقط یک رد پا ماند

تو رفتی و شهر، آرام راه خودش را ادامه داد

میان ازدحام آدم‌ها، دلم تنها و بی‌صدا ماند

چراغ کافه‌ای از دور، پشت شیشه می‌لرزید

جهانی پشت آن شیشه، پر از ناگفته‌ها ماند

نه دستی بود که نگاهم را دوباره برگرداند

نه شانه‌ای که بعد از تو، برای خستگی‌هایم ماند

زین شهر شلوغ بی‌رحم، کسی حالم را نپرسید

فقط من بودم و کوچه، که شکل یک سوال ماند

رهگذران از کنارم رفتند و چترها دور شدند

ولی سایه‌ی تو تا کافه، هم‌قدم خسته‌دل ماند

گاهی پشت شیشه‌ی کافه، خیال دست تو می‌آمد

داخل رفتم و دیدم فقط بخار یک فنجان ماند

هنوز آن میز چوبی، داخل کافه نفس می‌کشد

دو فنجان روی آن بود و سهم من فقط تنهایی ماند

تو رفتی و همان شب، نفس در سینه‌ام یخ زد

تمام فصل‌های بعد، در سرمای همان شب جا ماند

زمان از روی دیوار همان کافه شتابان می‌گذشت

ولی ساعت قلبم، همان لحظه‌ی رفتن ماند

تمام شهر عوض شد، خیابان‌ها بلندتر شدند

ولی در سنگفرش پیاده‌رو، همان درد نهان ماند

موهای من سپید از گذر ساده‌ی تقویم نیست

از بس به راهت چشم دوختم، فقط غبار انتظار ماند

رهگذران می‌گذشتند و نمی‌دیدند این مرد را

که سال‌ها بعد رفتنت، هنوز در همان زمان ماند

گفتم که فراموشت کنم، اما دلم هر بار برگشت

که عشق رفته را کشتن، برای عاشق محال ماند

سرم را که بالا می‌گیرم، به آسمان خیره می‌شوم

تو را میان ابرها می‌بینم، ولی فاصله و حسرت به جا ماند

ای ماه گم شده پشت چراغ‌های خسته شهر

بی‌نور نگاهت، خانه از همان شب ویران ماند

حتی باغچه‌ی پشت کافه، بعد از رفتنت دیگر

نه شکوفه‌ای شکفت و نه نشانی از بهار ماند

من از دنبال تو بودن، دیگر چیزی نمی‌خواهم

فقط آن لحظه‌ی آخر، میان خاطره‌هایم ماند

تو از این شهر رفتی، مثل هر رهگذر دیگر

ولی چیزی از آن رفتن، همیشه با من جا ماند.

طاهره نیرومند

#طاهره‌نیرومند