آخرین بار که صدای رفتن را شنیدم، صدای چرخهای چمدانی بود که از خیابان خیالم آرامآرام به سمت ایستگاه قطار میرفت.
ترس بود...
ترسی که اول گوشهی دلم نشست بعد، کمکم تمام تنم را فرا گرفت.
فکر میکردم بعد از رفتنت جهنم شروع میشود،
اما جهنم از همان لحظهای شروع شد که فهمیدم تو نیز، مثل همهی آدمها میتوانی بروی؛ بدون آنکه ببینم دری را پشت سرت به هم کوبیدهای و رفتهای...
ساعتها دور خودم در همان ایستگاهی که خیال میکردم گمت کردم، چرخیدم.
یک دور... دو دور... سه دور...
شاید که راهی پیدا شود دوباره به تو برسم، اما هرچه چرخیدم آخرش به همان نقطهای رسیدم که رفتنت شروع شده بود.
یادت هست؟
شب یلدا بود.
بلندترین شب سال...
یک دانه... دو دانه... سه دانه...
آنار دانهدانه...
همه انار دانه میکردند، هندوانه میبریدند و حافظ میخواندند. اما من تمام آن شب از پشت پنجره خانهیمان فقط فقط به تو نگاه میکردم. در حیاط تک وتنها ایستاده بودی و دانههای برف یکییکی روی شانههایت مینشستند.
سفید... سفید... سفید...
آنقدر که دیگر نمیدانستم برف را نگاه میکنم یا کسی را که بیمقدمه داشت از زندگی من دور میشد.
اما به جمع که برگشتی، تمام حواست در روشنایی صفحهی گوشی بود.
حتی من را ندیدی... با همان لباس قرمز.
تنم یخ زد...
سرد... سرد... سرد...
چند دقیقه بعد، سرت را بلند کردی و
نگاهم کردی.
اما نگاهت آخرین تکههای گرمای آن شب را هم با خودش برد. دیدی من را... اما گونهات چال نیافتاد. حتی یقهی کتت را که من همیشه مرتب میکردم،
خودت مرتب کردی.
به ساعت نگاه کردی و دوباره صفحهی گوشی روشن شد.
همان لحظه فهمیدم من دیگر قصهی فردای تو نیستم.
تو...
رویاهایت از من عبور میکردند از پنجرهای دیگر به شهر دیگری میرفتند..
بلند... بلند... بلند...
آنقدر رویاهایت بلند بود که دست کوتاه من نمیرسید به آن...
ولی تو رفتی...
در اوج سرما.
دور... دور... دور...
خیلی دور...
یک قطار... دو قطار... سه قطار...
قطارها یکییکی آمدند و رفتند، اما قطاری که در آن بودی فقط از ریلهای خیالم گذشت و هرگز به باور نرسید.
طاهره نیرومند 🌿
ایستگاه قطار🍃