ایرانم

فریادها،
چون گلوله‌های خسته،
بر تن جوانان افتادند.
تا خاک،
از جوشش خون‌شان
به گُل بنشیند
و نام تو را
به آسمان‌ها بخوانند،
وطن...
آه، وطن خسته‌ی من
که خود را
به خواب سرد سنگ‌ها سپرده‌ای...
برخیز...
دلم، آغوشی می‌خواهد
که بوی آرد و قند دلگرمی مادر بدهد.
که واو تو، ای وطن...
ویرانه‌ای چون من باشد
که وصله‌ی تنت را
طواف کند
خاک خسته‌ات را
حتی تا دم مرگ...
که نون‌ات
نام و نشان من باشد
۳/۴/۱۴۰۴
طاهره نیرومند