اولین بار که دست به قلم بردم، سیزده سالم بود. دقیق یادم نیست دربارهی چه چیزی نوشتم، اما اسم شخصیت اصلی داستانم «امیلی» هنوز مثل تصویری روشن در ذهنم مانده. آن وقتها همه چیز ساده و خام بود، مثل قدمهای اولیهای که هنوز درست بلد نیستی چطور برداری. میدانم که هنوز اول راه هستم، هنوز باید یاد بگیرم، بخوانم و بهتر بنویسم...
اما حالا که نگاه میکنم، آن لحظه انگار در هوای تازهی یک صبح بارانی، با بوی خاک نمخورده و صدای آرام برگهایی که زیر پایم خرد میشدند، رخ داده بود. دستهایم به آرامی روی کاغذ میلغزید و صدای خشخش قلم در سکوت اتاق موسیقی کوچکی بود که تنها خودم میشنیدم.
حسم؟ نمیتوانم بگویم آن روز چه بود، اما حالا، وقتی قلم را میگیرم انگار صدای نفسهای درونم را میشنوم؛ صدایی که دنبال آرامش است، دنبال صلحی عمیق در قلب و ذهنم. نوشتن برایم چیزی فراتر از کلمات است، یک معجزهی کوچک که مرا از درون میسازد و به دنیایی وصل میکند که فقط با چشم دل میتوان دید.
هر بار که مینویسم، حس میکنم باد ملایمی صورتام را نوازش میکند، عطر خاطراتم را به هوای اتاق میآورد و نگاهام را به آنچه در درونم هست، باز میکند. این راهی است که میروم، برای پیدا کردن آرامشی که سالهاست به دنبالش هستم.
۱۴۰۴/۴/۱۰
طاهره نیرومند