ما هنوز با ترس راه میرویم. با بغض نفس میکشیم.
هر روز که دختری از خانه بیرون میزند، در دل میپرسیم:
«مبادا الههی بعدی باشد؟»
الهه بیصدا رفت؛
نه چمدانی در دست، نه نشانیای مشخص...
بیخداحافظی، فقط رفت.
آن صبح، مادرش مثل همیشه دست بر سرش کشید.
زیر لب گفت: «مواظب خودت باش.»
جملهای که مدتها بود، آخرین وصیت بیصدای مادران این خاک شده بود.
الهه آرزوهایش هنوز در گلدان دلش جوانه نزده بود.
او شبها، بعد از ساعتها خم شدن روی دستهای دیگران، لباس فرم لکهدارش را از بوی استون پاک میکرد و برسهای رنگی را با دقت در جعبه میچید تا روزی از پله آرزوهایش بالا برود.
و اما
آن روز، درست ضلع جنوبی میدان آزادی،
جایی که مردم آنقدر در شتاباند که حتی سایهها را زیر پا جا میگذارند.
ناپدید شد.
ده روز...
ده شب مادرش با کابوسی در بیداری لحظاتش را میگذراند. بیخبری و بیقراری.. گوش به زنگ بود تا خبری از فرشتهاش بیاید.
و
بعد، یک تماس خشک، بیرحم
مثل مشتی در صورت:
«پیدا شده... اما نه زنده.»
گاهی، برق یک گوشی یا جرمی به نام دختر بودن
کافیست تا آدم را از نفس بیندازند.
در این سرزمین،
وزن جانِ دختران، سبکتر از سایهی روسریشان بود.
اما او اگر شالش کمی عقبتر بود،
شاید زودتر پیدایش میکردند.
اما جانش نه...
حالا فقط اتاقش مانده.
با بوی روغن بادام روی بالش.
مانتویی که هنوز خط اتو دارد،
اما دیگر بر تن هیچکس نمینشیند.
شالی که هرگز دور گردن گره نمیخورد.
و قاب عکسی ساکت،
در میان گلهایی پژمرده.
و صدای قاری که از بلندگو مسجد به گوش میرسد.
به راستی
چه میخواند؟
برای که؟
برای چه؟...
۱۵/۳/۱۴۰۴
طاهره نیرومند