آلزایمر
رنگین‌کمان روی آسمان جا خوش کرده بود.
من در سکوتی سنگین
خاکستری ابرها را نگاه می‌کردم،
رنگی که همه چیز را خسته و بی‌جان کرده بود،
تا تو آمدی،
دل‌انگیز، شبیه بوی خاک باران‌خورده،
روی پله‌های سیمانی ایوان کنارم نشستی.
بوی کودک تازه حمام‌کرده داشتی،
نرم و تازه...
خیس باران بودی...
با خنده گفتی:
«چه هوای عاشقانه‌ای!»
نگاهت مثل نسیمی بود
که آرام و بی‌صدا از میان بیشه‌زار می‌گذشت،
نرم و بازیگوش...
و بعد زدی زیر خنده...
قهقهه‌ای آزاد و رها،
مثل قطره‌ای که از نوک برگ پاییزی می‌چکد.
با خنده‌ات،
درد رفت اما
نمی‌دانم کجا...
بهار بود،
گل‌ها به شکوفه نشسته بودند،
و من مستانه
دل به هوای شکفتن سپردم.
ناگهان گفتی:
«آسمان رنگین‌کمانی را دوست دارم،
اما تو را بیشتر...»
انگار حرف‌هایت به قلبم نشست،
جرقه‌ای زد
و خاکستر درونم را شعله‌ور کرد...
دست‌هایم را گرفتی،
بلندم کردی،
و تا محو شدن رنگین‌کمان
با هم رقصیدیم.
انگار تو بودی
که من را خوب می‌شناختی.
نسیمی از جنگل تمشک در نگاهت پیچید،
دلم برای رنگ لب‌هایت سرکش شد.
چشیدم طعم تمشک وحشی را...
تو را تا ابد می‌خواستم،
میان مژه‌هایم ببینم،
که از پشت پلک نگذری...
اما یک‌بار شب شد،
رنگین‌کمان رفت،
تو هم رفتی...
و جهان
دوباره بی‌رمق
به من خیره شد.
اما هنوز،
یکی از دور صدایم می‌زند،
گاهی معشوقم...
گاهی عزیزم...
و در میان فراموشی‌ام
حضورت را حس می‌کنم
که آرام زمزمه می‌کنی:
دوستت دارم.
۱۷/۳/۱۴۰۴
طاهره نیرومند
