در آشوبی روزها
که خزان
سرد و بی صدا
در خیابان خیالم قدم میزد
تو را
چون ارغوان یافتم و
در سایهات به شکوفه نشستم
ترانهای بودی
که مرا به رقص وا میداشت
و طنینت
در من ریشه دواند
مهرت،
جوهری شد
بر صفحه ناتمام خاطراتم
همانقدر کوتاه،
همانقدر پررنگ.
نقش رنگین شدی
در فصلهای برگریزان خیالم
و نشانی ماندی
در روزهای خاکستری.
و شاید آن آشوب
نه برای ویران کردن
که برای بیدار کردن آمده بود
تا دوباره و بیصدا
پیشانی بر جای امنی بگذارم
که همیشه آنجا بود...
و گاهی
هنوز، باور دارم
آن جا
واقعا بودی.
طاهره نیرومند