نگاهِ عمومیِ سنتگرایان به شرق از جهاتِ بسیاری فرمِ وارونهی شرقشناسی است. سنتگرایی و شرقشناسی، هر دو، سیستمهایی دوگانهانگار (dualistic) هستند، هر دو از قرن نوزدهم ریشه میگیرند، و هر دو در یک نقصِ روششناختیِ مهم اشتراک دارند، که اتکایِ بیش از حد به متون و عدمِ اتکایِ کافی به مشاهده باشد. سنتگرایی نیز همانندِ شرقشناسی، تمایل دارد تا جهانِ خارج از غرب را به عنوانِ آینهی غرب ترسیم کند. تفاوت در این است که این مقایسه نسبت به غیرغرب ستایشآمیز است. سنتگرایی به جای تقابلِ خاورمیانهای متشکل از موجوداتِ غیرعقلانی و کودکمانند و ناتوان از سازماندهی و خودانضباطی در برابرِ یک غربِ پخته، منضبط، علمی و عقلانی؛ یک غربِ مشخص شده با مدرنیته، مادیگرایی، و صرفِ مهارتِ فنی را در تقابل با خاورمیانهای از سنت، معنویت، و حکمت قرار میدهد. این درک از خاورمیانه مسلماً دقیقتر از درکِ شرقشناسِ کلاسیک نیست.
منبع: کتاب علیه دنیای مدرن، نوشتهی مارک سجویک
دانلود رایگان ترجمهی فارسی از کانال بلهی دنبالدار:
https://ble.ir/donbaldar/3315064263805625093/1780990115284