امروز از یک بهاصطلاح «اولین قرار» برمیگشتم و در ذرهذرهاش تو را میدیدم. از تو چه پنهان، نازنین، اصلاً رفتم که تو را ببینم. در کالبدی دیگر به دنبال تو میگشتم.
عزیز جانم، گاهی دلم میخواهد میان نامههایم به تو آب شوم؛ روی کاغذ سر بخورم، جوهر در من حل شود و همراه با کلماتی که در خود حل کردهام دود شوم. در هوا بگردم، نسیم شوم و به تو بوزم؛ بر گونهات بوسه بزنم، آرام در گوشت بلغزم، دستت را بفشارم و لای موهایت بچرخم.
چه کسی گفته که تو تمام میشوی؟ باور نکن. همهاش دروغ است.
هنوز هم اگر روزی در خیابانی، جایی میان هیاهو، تو را ببینم، در حالی که منتظرم نفسم کمی جا بیاید، باز هم قلبم فرو میریزد.
آری، دردانهی من؛ هنوز هم.