چمدان

یادم می‌آید بچه بودم؛ شبی که مادرم از زمین و زمان کلافه بود، لباس هایمان را در یک چمدان دستی چپاند و به زور زیپش را کشید. 3 یا 4 سال بیشتر نداشتم، از او پرسیدم:

«کجا می‌رویم؟»

پاسخ داد: «نمی‌دانم. فقط می‌رویم.»

آن شب سرد بود. من ترسیده بودم و کمی هم می‌لرزیدم؛ اما همان جا بود که فهمیدم اگر کلافه‌ای، باید بروی. لباس هایت را به زور در چمدانی بچپانی و راه بیفتی. اگر کلافه ای، به ناکجا آباد برو.

الان که عمری از آن موقع می‌گذرد، هنوز هم بار و بندیل من یک گوشه در چمدانی آماده است. بند و بساط زیادی نیاز نیست. یک پتو برای اینکه سردت نشود، سه چهار دست لباس راحتی، چندتایی قاب عکس و نقاشی، محض نگه داشتن خاطرات.

قاب عکس‌های من هیچ‌وقت رنگ دیوار را ندیده‌اند. آخر برای آویزان کردنشان میخ و چکش لازم است و مهم تر از همه، یک دیوار که برای تو باشد. من دیواری ندارم؛ پس جایشان در همان چمدان خوب است.

مگر یک قاب عکس چه می‌خواهد؟ جز اینکه هر از چند گاهی یک جفت چشم گشاده به آن خیره شود. حالا چه روی دیوار، چه توی چمدان.

من هیچ‌وقت بچه‌ی شهرم نبودم؛

من بچه‌ی چمدانم بودم.