دوست دارم ۱۰ سال دیگر باهمان روان نویس هایی بنویسم که هر کسی در خانه اش ندارد.
فصل زیبای زمستان باشد در اتاقی بزرگ زیر شیروانی قلعه ای قدیمی روی صخره های کنار دریاچه ی آرزوها روان نویسم را در دست گیرم وبنویسم از سرمایی که برف ندارد..
شب باشد بدون دستکشهایم با پالتوی زرشکی وشالگردن بلندی که سالها برای بافتنش زمان صرف کرده ام پلههای قلعه را یک به یک تا امتداد جاده ای که از دریاچه می گذرد همراهی کنم.
ازسرمای شدید اشک حلقه زده در چشمانم توان پایین آمدن نداشته باشد باد بوزد وموهایم پریشان تر از همیشه جلوی دید چشمانم را بگیرد.
تمام شب را راه می روم وتاطلوع در کنار دریاچه می نشینم وآن تنها زمانیست که به گذشته فکر خواهم کرد.
دعاکنم برای زندگی بعدی ام از خدا بخواهم حتما کشوری را نجات دهم شاید در زندگی بعدی اش تا این حد غم و اندوه کسی را که نمی شناسم احساس نکرده باشم..
هر شب که می گذرد بیشتر از دیشب نبودت را حس می کنم شاید در گذشته ای دور زمانی که برای اولین بار جوانه زدن زندگیمان را تجربه می کرده ایم میان ما قولی بوده باشد دعایی یا شایدم نفرینی از صمیم قلب..
نه صدایت را می شناسم نه برق چشمانت را..
فقط می دانم روزی سایه ای با سایه ام یکی خواهدشدشاید آن زمان تورا به یاد آورم..
هیچ چیز مهم تر از قولی نیست که میان ما به جامانده شاید تمام بی ایمانی هایم نفرین نگاه کسی باشد که موقع جان دادنش سرمای دستانش را با گرمای خود نپوشانده باشم..
انگار دارند از او می گویند ومن دیوانه وار تر از همیشه قول می دهم دیگر نگاهی را نبینم قبل از آن که بدانم سایه اش توهستی..
سفر سلامت..
می دانم تمام این شهر عاقل شده اند بارفتن من پیرو وعادل شده اند
آوردن این این خبر خودش جرم دارد من کافر و این شهر مسلمان ششده اند
پ ن :(نجات دادن کشوری) در آسیای شرقی به کار برده می شود منظور انجام عملی بزرگ که از مهابات است.
