
تنم از حجم انبوه دستان زهرآلود به کبودی انگشتان نشسته بر تن،رنگ گرفت!
سفیدی چشمانم خون آلود و مردمک لرزان چشمانم به نقطه ای در فضایی خلأ گونه،رقصان!
روزهای سپری شده ی بعد از مرگِ روزهایِ کودکی که زنگار شده بود!
همه و همه در این مسیر رقم خورد و من هر بار خویشتنی را کشتم که نفرت زبانه زده از تنش را افگاری کرد!
چند بار؟
یک بار؟
دوبار؟
نه
من هر روز و هر روز یا هر ثانیه در حال جدل با همین دیروز یا چند ثانیه پیشم تا نهایت امروز را تجربه کنم و این نبرد با خویش سرآغاز موفقیت هایم بود.
راستش
در رژفای عمیق کابوس ها،در سیاه چاله ی مشکلات زندگی،محبوس شدن در پیله ی خاطرات وحشتناک و شکستن آینه ی آرزوها ،هزاران بار معجون مرگ را به من خوراند تا به کام مرگ ابدی دیروز خودم بروم!
اکنون!
هنوز زنده ام
نفس میکشم
هنوز میرقصم،میخندم،قلم مو را بر بوم تکان میدهم و....!