معرفی دستگاههای جراحی جدید و مهندسی مجدد دستگاههای موجود منجر به تغییراتی در روش انجام کارهای سنتی میشود و امکان توسعه تکنیکهای جراحی جدید را فراهم میکند. هر دستگاه جدید دارای مزایا و محدودیت هایی در رابطه با فعل و انفعالات بافتی است که در صورت شناخته شدن، امکان استفاده بهینه را فراهم می کند. با این حال، بیشتر جراحان از این ویژگیها بیاطلاع هستند و بنابراین، معرفی دستگاه جدید شکاف دانش را ایجاد میکند که بالقوه خطرناک است.
منگنه های جراحی که به طور مداوم در حال توسعه هستند، موضوع این مقاله هستند. یکپارچگی خط منگنه، که به فشرده سازی کافی بافت بستگی دارد، عامل اصلی ایجاد یک آناستوموز پایدار است. این بررسی بر روی مطالعات منتشر شده تمرکز دارد که ایجاد آناستوموزهای پایدار را در روش های چاقی، قفسه سینه و کولورکتال ارزیابی کردند. درک نحوه تعامل منگنه ها با بافت های هدف کلیدی برای بهبود نتایج بیمار است. از این بررسی واضح است که هر نوع بافت چالش های منحصر به فردی را ارائه می دهد. ضخامت هر بافت مانند خواص بیو مکانیکی ذاتی که نیروی فشاری ایده آل و زمان تراکم اولیه را برای هر نوع بافت تعیین می کند متفاوت است. ارتفاع صحیح منگنه بسته به این ویژگی های خاص بافت و آسیب شناسی بافت متفاوت خواهد بود. این مطالعات این موضوع جهانی را تقویت می کند که فشار، ارتفاع منگنه، ضخامت بافت، تراکم پذیری بافت، و نوع بافت همگی باید توسط جراح قبل از انتخاب منگنه و کارتریج در نظر گرفته شوند. بنابراین، تجربه جراح یک عامل حیاتی است.
استپلر جراحی نمونهای از دستگاهی است که معمولاً در طی مراحل جراحی مورد استفاده قرار میگیرد و در عین حال در یک وضعیت تکاملی تقریباً ثابت قرار دارد. اگرچه این دستگاهها بسیار همه کاره و کارآمد هستند، موارد بهخوبی مستندی از نشت خط اصلی وجود دارد که منجر به عوارض پس از عمل میشود که اغلب ناشی از مشکلاتی است که به ایسکمی نسبت داده نمیشود.
از این میان، خطاهای فنی میتوانند نقش مهمی داشته باشند و به طور بالقوه خطر را افزایش دهند. خونریزی، تزریق خون، و انحرافات پروگزیمال برنامه ریزی نشده، به ویژه در روش های گوارشی.
بسیاری از جراحان از ویژگی های دست زدن به بافت و محدودیت های منگنه های جدید یا مهندسی شده آگاه نیستند، و بنابراین شکاف دانشی وجود دارد که می تواند بر نتیجه بالینی تأثیر بگذارد