کاش یکی باشد،مسلط به دوست داشتن- با پیش فرض ِ ماندن- آنقدر که اضافه اش- از آغوشت بزند بیرون !- و بداند که زندگی- بی دلبری های مکرر ،- نه آبی را گرم میکند ،- نه دلی را !
