شب یعنی سیاهی، یلدا یعنی پایان امتداد رنج!
خون پاییز را بریزید، بشکنید آز فزونی تاریکی را، سزاواریم به نور!
.
صبحی که از این پس متولد میشود هر روز بر زندگی چیرهتر خواهد شد، سرمای زمستان نوید بخش این روح تازه پیروز شده است...
و آدمی تا ابد دچار تضاد بیرحم واپسین سیاهی های شب در آستانهی ورود روشنایی میماند اما هیچگاه غلبه از آن تاریکی نخواهد بود، هیچگاه!
ما جز امید نمیخواهیم، جز روشنی نمیجوییم، جز صبر پیشهای نداریم...
روزها به انتظار مینشینیم، دقیقه به دقیقه پسانداز میکنیم نور عایدیِ انتظارمان را، ماهها را از پس هم میگذرانیم...
تا بهار از راه برسد!
و ما غرق امیدی که حاصل ناامیدی است میمانیم و مباد روزی که از بذر امیدمان ناامیدی بروید ای کاش!
.
ما پاییز از سرگذرکردگان به استقبال بهار درختها میکاریم و صفحههای عمر را بیوقفه ورق میزنیم...
باد از شهر کوچ کرده و ابر در قهری بیتمام است، درخت رنگ خود را باخته، با غم آکنده از دردش باز میگوید:
نه، هرگز!
آنچه میآلایید نه توان زدودن در من است و نه کبود آسمانتان را توان فراموشی بیرحم تازیانههایتان!
کاش نای رفتن بود از این آواره شهر و بار بستن، بیبازگشت...
خوش به حال برگِ در آغوش مرگ!
....خوش به حال برگِ در آغوش مرگ!
.
.
#ط_نصراوی
#منم_ای_نگار_و_چشمی_که_در_انتظار_رویت