
شهر من خستهتر از آن است که آلودگیها را از خود براند. عمری به پای سکوت خود پر از مهر و عطوفت آغوش به روی من و او باز کرده تا زنده بماند، زنده بمانم، تا هنوز هم صبحها سرشار از شادی لبخند بزنیم و گرمای خورشید را مرهم درد روزهای رفته و آغاز روزهای نیامده!
.
چشمِ انتظارِ شهرِ من، پیرتر از چشمان یعقوب و اشک آسمانش، خشکتر از نیل در قحطی، همدم دود است و سینهی پر آه خود را انگار نمیخواهد به مانند همان برگهای زردی که به رسم فصل پاییز وداعی گفتند و رفتند، از غمها بتکاند.
.
شهر من شاید دیگر کم آورده است و سیگارهایش را نمیشمارد، پشت هم دود میکند و آرزو میکند آدمها تنهایش بگذارند. نفس مردانگی تنگ است، هوای مهربانی آلوده، ابر همراهی نمیبارد، خشکسالی انسانیت انگار باعث شده گندم عشقی نروید!
.
بر در شهر خسته از جان من مینویسند، کودکان، سالمندان و افراد آسیبپذیر از تردد غیرضروری خودداری کنند. آخ که چقدر اذیت خواهند شد اگر ببینند در شهرشان چه میگذرد، اگر ببینند آسمان عطوفت تیره و تار و پر از دود ریاکاری است، پر از آلودگی دورویی، اگر ببینند چه قدر هوای نفسها تنگ است.
.
کاش یک نفر تردد نویسندهها را چند روزی ممنوع میکرد!
.
#هوای_شهر_آلوده یا #هوای_آلودهی_شهر و من #آلودهی_هوای_شهر شاید هم #آلودهی_شهر_هوا