زیادی خسته ام
از چیزی که نمیدانم
حال ستاره ای در حال مرگ را دارم که در خود فرو میریزد و سیاهچاله ای از خود بجای می گذارد..
به دنبال خودم می گردم
در لابلای صفحات، کتابها، خاطرات و عکسها
و آنچه نمی یابم، من است..
و من خسته از سرگردانی و سرگشتگی
و خسته از هیچ بودن و چیزی نبودن
دلم خواب عمیقی را میخواهد که در آن خواب ببینم، نشانه ای را، وحی ای را..
جان من از پوییدن و نایافتن به لب رسیده و هیچ کس نیست که حتی کلمه ای را برایش بگویم..
هیچ وقت خوب نمی شوم
این، ذکری ست که سالهاست با من همراه شده است..
من
زندگی نمیکنم و تنها
زندگی را می گذرانم
صبح را به شب و شب را به روز و ثانیه پس از ثانیه و اندوه و افسوس و فسردگی روح و لبخندی نمایشی
همه چیز خوب است
همه چیز هست
اما حال دل من، خرابِ خراب است
و کسی این را نمیفهمد
و خودم هم نمیدانم چطور بخندم
و یادم نیست چطور شاد باشم
و فراموش کرده ام شور داشتن را و اشتیاق گام برداشتن را
همه چیز چون وظیفه ای دردآلود
و چون بایسته ای رنج آور
و من ، چون همیشه، در زیر آوارِ روزمرگی
مردگی را تجربه میکنم
و فشار قبر را در زندگی
و خستگی را در خوشی
و اندوه را در لبخندهای تصنعی
من
زیادی خسته ام
از دیده نشدن
از حذف شدن
از بروز نیافتن
از پنهان شدن و از...
کاش می شد کمی حالم خوب باشد
کاش می شد کمی حالم خوب باشد
کاش از این قفس تنگ
از این اسارت ناخواتسه
کاش از این هجم اندوه
راه گریزی بود
کاش راهی برای رفتن بود
کاش گریه امانم را نمی برید
و کاش ، یک نفر، تنها یک نفر مرا خوشحال می کرد
کاش این سیاهچاله ی درون آرام میگرفت و مرا در خود نمی بلعید
و من
اندکی ارامش را
شور و شوق را
تجربه میکردم
دلم برای زندگی کردن تنگ شده است
اما همه اش را از خاطر برده ام..