واژهها به جای همدیگر استفاده میشوند. نتیجه در بلند مدت این است که همه چیز در هم مخلوط میشود و هیچ چیز سر جای خودش قرار نیست. درست مانند این روزها. مثل این است که تمام ادویههای آشپزخانه را در یک ظرف بریزیم و تلاش کنیم نمک را از همان ظرف بدون استفاده از شکر و فلفل به غذا اضافه کنیم!

در سالهای اخیر این اتفاق زیاد افتاده، به مثالهای زیر توجه کنید:

هنری چه کسی است؟ هنری با هنرمند دو واژه با یک مفهوم هستند؟
تعریف هنرمند، مشخص است. کسی که یک فرمول جادویی برای موفقیت دارد:
تلاش، تلاش، تلاش، مطالعه، زمین خوردن، رد شدن، بلند شدن، ادامه دادن، موفق شدن. همانهایی که به نظر ما خداوند بیشتر دوستشان داشته و استعدادی به عنوان کادو زده زیر بغلشان!
در مقابل هنری کسی است که تیپ «متفاوت» لباسهایش نظر همه را جلب میکند. در کافه مینشیند و جملات قصار میگوید و بدون داشتن دستاورد خاصی خودش را کافکا میداند! هنریها را در خیابان انقلاب، حوالی کافهها و دانشگاه تهران پیدا کنید.
همیشه این مثال را در خاطرم نگه میدارم: آیا رایان گاسلینگ، شهاب حسینی (یا هرکسی که شما میگویید) و احتمالا سر بازی خوبشان با هم توافق داریم، تیپ خاصی دارند؟
فمنیست و فعال حقوق زنان. دو کلمه متفاوت با دو رویکرد متفاوت که باعث غرق شدن مفهوم «برابری» در چاه فاضلاب شده.

فمنیستها کسانی هستند که خودشان را نسبت به کلیشههای جنسیتی حساس میدانند. آنها معتقدند که همهی ما فارغ از آنکه چه جنسیتی داریم، باید از حقوق برابر برخوردار باشیم. یعنی اینکه همه ما بتوانیم به استادیوم برویم و فوتبال تماشا کنیم. بتوانیم شغل مورد علاقهمان را انتخاب کنیم. زندگی کنیم و آزاد باشیم. فرق ندارد اتفاقی برای یک زن بیوفتد یا یک مرد. اگر جانی دپ، امبر هرد را کتک زده باشد، واکنش نشان میدهند. اگر امبر هرد جانی دپ را کتک زده باشد باز هم حساس هستند! در تمام مسائل «برابری» را میخواهند. نه برتری!
در مقابل فعالان حقوق زنان از عنوانشان مشخص است چه سمت و سویی را دنبال میکنند. آنها به دنبال زنده کردن حقوق 50% درصد جامعه هستند که بسیار هم امر پسندیدهای است! مشکل از جایی شروع میشود که شما برای رسیدن به این هدف، اسم خود را فمنیست میگذارید و این واژه را روی اجاق گاز کتلت میکنید...
یک عده هم هستند که هیچ کدام از این دو کار را انجام نمیدهند. فقط کافی است کلمه «مردسالاری» را از اینها بگیری. کلا دیگر واژهای برای حرف زدن ندارند! این مردسالاری خوب برای این دسته نون و آب شد. چون اگر نبود، ناکامیهایشان را گردن چه چیزی میانداختند؟

هرکسی که پای تخته گرده افشانی کند، استاد نیست. استاد کسی است که «درسی» به ما میدهد. درسی که تاثیری روی زندگی و اخلاق ما دارد. عضو هیئت علمی دانشگاه سراسری فلان که وقتی با او حرف بزنی هیچ فرقی با صحبت با یک غاز ندارد (از لحاظ درک احساسات و شرایط انسانی)، استاد نیست. آقا یا خانم فلانی است.
نمیشود هم به آقای سمندریان بگوییم استاد، هم به این جماعت!
اگر شما هم موارد دیگری را میشناسید بگویید تا به این مقاله اضافه کنیم. لطفا در بازنشر این مطلب به من یاری برسانید.