کارگر بودم و در کارخانه چشم سازی کار می کردم. محصول ما را کسانی که دوست داشتند چشم هایشان را عوض کنند و جور دیگری ببینند (چون در دنیای ما قابلیت شستن چشم ها و در نتیجه تغییر نگاه به جهان وجود ندارد) و آن هایی که میخواستند مثل سوپراستارهای سینما چشم قشنگ باشند می خریدند.

عاشق تمام جزئیات شغلم بودم جز مدیر روانپریشمان! او هر روز صبح هرکسی را که تاخیر داشت را به ستون کارخانه میبست و تا لحظه رسیدن آمبولانس کتکش می زد. در ادامه دست و پای معترضین به این رفتار را هم میبست و مجبورشان میکرد که تمام حقوق آن ماهشان را قورت بدهند.

روزی رسید که بالاخره تمام کارمندان خسته شدند و به سمت مدیر کارخانه «چشمان شهلا» یورش بردند. چشم هایش را از کاسه درآوردند و چشمهای سبز تازهای را جایگزین چشمهای قهوهای کردند. صبح روز بعد مدیر همه چیز را جور دیگری میدید. همه را «پسرم» صدا میزد و همه مان را به اندازه پول، دوست داشت.
شما هم رییس چرت و پرت داشتید؟ داستان کوتاه خوب بود؟
می دونید فقط با نظرای شما من نویسنده ی بهتری می شم؟