فصل اول سریال Thirteen Reasons why، با سر و صدای زیادی همراه شد. نمایش موضوع حساسی مثل خودکشی و نشان دادن صحنه های آغشته به خون از این سریال داستانی ساخت که در آخر با وجود مخالفین فراوان، طرفدار های زیادی پیدا کرده بود.

حالا همه مشتاق دیدار فصل دوم سریال و تکرار تزریق هیجان و غم و همزادپنداری به طرفداران قصه در به تصویر کشیدن ادامه ی اتفاقات بودند.
اما همیشه آنطور که ما انتظار داریم، پیش نمی رود.
با یک پایان ناامید کننده در فصل دو خیلی ها از اقیانوسی که جک و رز بعد از غرق شدن تایتانیک در آن افتاده بودند، یخ تر شدند!
اما طبق عادت همیشگی، حداقل من یکی اعتراف می کنم که زود قضاوت کردم. خیلی زود.
فصل سوم دست در دست یک روایت بی نقص و دقیق و البته کمی هالییودی (!) به پایان فصل دوم و تمام موضوعات مطرح شده در آن، انسجام بخشید.
اما در فصل سوم چه اتفاقاتی باعث یک بازگشت پرافتخار شد؟ در ادامه می گم! عجله نکن!

در سال های اخیر، فمنیست به پرداختن موضوعاتی درباره ی حقوق زنان خلاصه شده و تنها از رنج زنان شنیدیم! موضوعی که همچنان نیز در همه جای دنیا متدوال است.
در همین مملکت خودمان، همه دست به دست هم دادیم و دیوار چین بتنی ساختیم و سینه سپر کردیم تا زنان به ورزشگاه بروند. اما خبری از دفاع دربرابر بی عدالتی هایی که مردان تحمل می کنند نیست و سربازی و تامین هزینه های زندگی و مسائلی از این دست، به بخشی از زندگی ما تبدیل شده نه تنها بی عدالتی به شمار نمی رود، که مسئله ای کاملا عادی است!
اصلا باید بری سربازی دو سال وقت تلف کنی تا مرد بشی!
هر قسمت سریال، درست مانند فصل اول، پر از اتفاقات مهیج بود.
علاوه بر آن، اتفاقات به نحوی پیش می رود که تقریبا تا بیست دقیقه پایانی قسمت آخر نمی توانید حدس بزنید که چه پایانی در انتظار این فصل و پرونده ی «برایس» خواهد بود.
ویژگی که باعث می شود احتمالا کل سریال را در کمتر از 96 ساعت تمام کنید!
برای خوندن متنهای اینطوری بیشتر نویسنده این متن رو در شبکههای اجتماعی دنبال کنید!

چه کسی می گوید هیچ عشقی، عشق اول نمی شود؟ من تضمین می کنم تمام کسانی که عاشق شخصیت هانا بیکر آرام و مرموز شدند، بعد از دیدن آنی، دیگر غصه تمام شدن قصه او را نمی خورند.
آنی درست مانند هانا آرام است و البته کمی باهوش تر! یک کارکتر درست و حسابی برای پر کردن یک جای خالی بزرگ. موجودی که بعد از آغاز دوستی جدیدتان با او، احتمالا به کل هانا بیکر را فراموش کنید!

به قول آدری هپبورن، هرچیزی که در زندگی یاد می گیریم از فیلم دیدن است.
کلی جنسن در خیلی از مواقع و در تمامی فصول، قضیه ی کمک کردن به دیگران را لوس می کند! مثل کلی جنسن نباشیم. اگر خودمان را نجات ندهیم، کمک کردن به دیگران غیر ممکنِ غیر ممکن است.
آدم ها را مثل یخچال خانه نبینیم که هرگز رنگشان عوض نمی شود و اگر سرد و بی روح هستند همیشه همانگونه می مانند.
آدم ها را مانند کالا نبینیم. همه ی ما روز های بد داشتیم و اشتباهات خیلی بدی کردیم که با یادآوریشان عرق سرد روی پیشانیمان اسکی می رود.
هیچ وقت کسی را با بدترین اشتباهش قضاوت نکنیم. شاید آن بدبخت تصمیم گرفت دیگر لجن نباشد!
حالا که تا اینجا خواندی بذار بگم که چه قدر دمت گرمه! مرسی که وقت گذاشتی و خوندی. مرسی که هستی!
شما چه چیزهایی از فیلم ها یاد گرفتید؟ این سریال رو دیدید؟ نظرتون؟
برای خوندن نوشتههای بیشتر، من رو تو شبکههای اجتماعی دیگه هم دنبال کنید :)