کلا کارمان شده غر زدن. فقط انتقاد میکنیم و خوبیهای چالشهای مختلف را نمیگوییم. امروز به سراغ یک مستاجر رفتیم تا درباره خوبیهای اجارهنشینی صحبت کنیم:

-«سلام آقا، حال دلتون چطوره؟ چرا دارید گریه میکنید؟»
+«والا اینا اشک شوقه، امسال باز هم موفق شدیم محلمون رو جا به جا کنیم و با بخش دیگهای از تهران بزرگ آَشنا بشیم! چی از این بهتر؟ با همون پول پیش پارسال! تازشم راننده تاکسیا از ما آدرس میپرسن! گوگل مپ مارو به جای ماهوارههاش میخواد بفرسته فضا آدرس بدیم! اشک افتخاره...»
-«حق دارید شاد باشید، حالا اگر میشه یکم بیشتر از مزیتهاش برامون بگید تا حساب کار دستمون بیاد!»

+«از چی بگم برات؟ مثلا خود من از وقتی مستاجرم، بیشتر به پدر و مادرم سر میزنم. علاوه بر اون هردفعه تا خونه پیدا کنیم همه دعاگویمان که سریعتر فرجی بشه و وسط این همه صله رحم یه استراحتی هم بتونیم بکنیم. مهربون هم شدیم! تو زمستونا که اثباب اساسیه رو میریزن بیرون، خیلی سفت و صمیمی میچسبیم به هم که سردمون نشه.
اینارو ول کن، نوستالوژی رو چی میگی؟ ما سالی سه بار آلبوم خاطراتمونو مرور میکنیم، خب با همین چیزاست که زمستون رو سر میکنیم و میبینید که بلهههه! بچهها هم اونور آتش روشن کردن! امشب رو هم همانطور که مشخصه مهمون کوچه عدالتیم. از همینجا تشکر میکنم از اهالی این کوچه بابت لطف و محبتی که به وسایل و داراییهامون داشتن! متعلق به خودتونه بابا! ما و شما نداریم که.
شرمنده، یه لحظه... الو.. سلام؟ آقا گرون کردی؟ ما که قرارداد بسته بودیم! عه؟ خب فدای سرت! چیزی که زیاده خونه خالی تو تهران، یه جای دیگه پیدا میکنیم...»
-«خب، دیدیم که همه چیز آنقدرها هم تلخ نیست که هیچ، مثل باقلوا شیرین است! سیاهنمایی، جز آنکه حال مردم را بد کند، مشکلی را حل نمیکند. بای!»
منتشر شده در همشهری جوان

برای خوندن نوشتههای بیشتر و داشتن ارتباط نزدیکتر با هم، میتونید صفحه اینستاگرام من رو دنبال کنید :)