نمیدانم بقیه چه قدر اینطوریاند. اما هیچ وقت خدا عطش «چراییِ» هیچ مسئلهای دست از سر من یکی برنمیدارد. شاید باور نکنید، اما من به چرایی جنگ داخلی سودان و سومالی هم فکر کردهام!
از طرفی انگار ما عادتهایمان، معشوقههایمان، زندگیمان را انتخاب نمیکنیم. آنها ما را انتخاب میکنند و بقیهاش بستگی به ما دارد که چه قدر با آنها راه میآییم.

این عکس اولین ملاقات من با کلمات است. فقط هشت سالم بوده که یک شب وقتی خوابم نبرد، دفتری که قرار بود تبدیل به محلی برای یادداشت نکات «علوم تیزهوشان» یا کوفتی مانند آن شود، شد دفتر داستان و خاطراتم! من نه شببیداری را انتخاب کرده بودم، نه داستان نوشتن و نه -عشق به علوم! را! آن هم در این حجم و ابعاد.
هر چه قدر به چرایی این ماجرا فکر کردم، نتیجه فقط یک چیز بود: تنها دارایی من کلمات است. هر آدمی با یک دارایی خاص به این دنیا آمده، یکی زیبایی دارد، دیگری عشق، آن یکی رهایی، من کلمات.
دارایی که در مجموع خوب خرجش نکردم. خیلی وقتها در جای اشتباه، بعضی وقتها در موقعیتهای اشتباه و چندباری برای آدمهای اشتباه. نتیجه این شد که خودم را ورشکسته دیدم. ورشکستهای که برای همه کارها امروز و فردا میکرد و نای بلند شدن نداشت.

بعد فهمیدم ما همگی ورشکستهایم. هر کداممان یک دارایی از دست رفته داریم که احتمالا برای پیدا کردن راه جبرانش زندگی میکنیم. ما باید زندگی کنیم تا یاد بگیریم چطوری از خودمان، از داراییمان محافظت کنیم و بعد برویم در دنیای بعدی. احتمالا با یک دارایی جدید. انقدر این بازی را تکرار کنیم تا «نگهداشتن» را یاد بگیریم. نگه داشتن عشق، خودمان و دیگران.
ما قبل از این زندگی کردیم، بعد از این هم زندگی میکنیم. انگار چیزی مدام فریاد میزند که «نباید نگران به فنا رفتنمان باشیم، این شتر دم در خانمان خوابیده و تمامشدنی در کار نیست! حرص تمام شدن، حرص ابدی بودن را نخور!»
انگار چارهای جز بلند شدن، بازی کردن، ادامه دادن، عاشق شدن، فارغ شدن، زندگی کردن و مردن نداریم! پس نگران چی هستیم آقای فردوسی پور؟ (با همان لحن ویدیو خوانده شود)
نظر تو چیه؟ راستی برای خوندن نوشتههای بیشتر و داشتن ارتباط نزدیکتر با هم، میتونید تو بقیه شبکههای اجتماعی هم من رو (swjad) دنبال کنید :)