ویرگول
ورودثبت نام
سجاد بیگی
سجاد بیگیمن توی داستان ها زندگی میکنم! https://zil.ink/swjad?v=1
سجاد بیگی
سجاد بیگی
خواندن ۳ دقیقه·۳ ماه پیش

فیلم سینمایی ب‎ی داد را ببینیم یا ببینیم؟

میم بار اولی که برایم‌ شروع به خواندن کرد، چند ثانیه بیشتر طول نکشید که نفسش به یکباره قطع شد؛ انگار تمام کلمه‎هایی که مانع بودند، آجر به آجر روی مغزش فرود آمده باشند؛ بعد گفت:« من هیچ وقت برای کسی نمی‌خوانم. اصلا صدام درنمیاد که برای کسی بخونم. اینم ناخودآگاه اومد.»


میم، نیمی از جمعیتی است که در هر روز خیابان می‌بینید. احتمالا نیمی از اعضای خانواده شما؛
میم‎ها نه اینکه نتوانند بخوانند؛ آنقدر کلمه‌ها را قورت دادند که چیزی پشت گلویشان مانع پرواز آوازشان می‌شود. در پنجاه سال اخیر، برنده این جنگ همواره سیاهی بوده.

میم‎ها و ستی قصه بی‎داد، مرا یاد تخریب‎چی‎های ‎جنگ ایران و عراق، می‎اندازند؛ تخریب‎چی‎ها پایشان را در حالی روی مین‌های کشنده می‌گذاشتند که می‌دانستند راه برگشتی ندارند‌.

تخریب‌چی‌ها نه سیاست را لزوما از بر بودند، نه روی نتیجه کار تمرکز داشتند. آن‌ها برای یک هدف، و تنها یک هدف روی مین می‌رفتند: آزادی.

برای من، سهیل بیرقی تخریب‌چی سینمای امروز ایران است؛ در دنیای محمد حسین مهدویان‌ها و ده‌نمکی‌ها و‌ بودجه‌بگیرانِ اوج در اوج، فیلم زیرزمینی ساختن به جز هنر، مردانگی‌ای را طلب می‌کند که سال‌هاست به خاطرات پیوسته؛ درست مثل صدای زن.


گور پدر تنکیکال!


چه اهمیتی دارد که منتقدان درباره چنین اثری چه نظری می‎دهند؟ فیلم را سهیل بیرقی تهیه کرده، نوشته و ساخته؛ مخاطبش زنده روی یوتیوب نظر می‎دهد و تمام کامنت‎ها هم خلاصه‎اش چنین چیزی است احتمالا:

«ما خسته‎ایم و ریدیم به فرق سر سینمایی که در آن، سکانس خوابیدن یک مادر و فرزند، یک عاشق و معشوق گم شده؛ سینمایی که بازیگرانش در خانه با لباس اداری می‎گردند را بگذارید دم در و آبش را تقدیم دوست خوبتان آقای میثاقی کنید. بعد با اینترنت بدون فیلتری که دارید، در یوتیوب بی‎داد را سرچ کنید و تهران واقعی، ایران واقعی، زندگی واقعی که برایمان ساختید را ببینید.»


غم ستی، غم کارگردان و غم کارگردان، غم ایران است

تمام قصه این است که ستی نمی‌تواند آواز بخواند و سهیل بیرقی می‌داند که نشان دادن تار موی ستی، یعنی خداحافظ پرده سینما. با این حال هردویشان در تاریکی جهان بیرون از قصه غرق نمی‌شوند و به‌ تلاششان عاشقانه و ناامید ادامه می‌دهند.

گویی این مبارزه تک نفره ستی، این آواز بلند با صدای رسا، با صدا و دستان لرزانش، مبارزه تک‌ نفره سهیل علیه جهان بی‎رحم، خزعبل و واقعی ماست؛ نتیجه تلاش هردویشان باشکوه است و قابل ستایش.


ای دادِ باداد

بی‎داد زمان لازم دارد؛ چه در زمان تماشا، تا پرده اول تمام شود و زمانی که سِتی آهسته، آهسته خودش را با شما همراه کند؛ چه در بیرون قصه، در تاریخ سینمای ما بی‎داد زمان لازم دارد تا به اهمیت و میزان گرمایی که با خودش حمل می‎کند، آرزویی که دنبال می‎کند و تاثیری که روی بیننده گذاشته پی‎ ببریم.

بی‎داد تلاشی به‎جا و به‎اندازه برای یادآوری این است که:«روایت‌ها نمی‌میرند و قهرمان‌ها فراموش نمی‌شوند.» درست مثل سازنده‎هایش که حالا با احکام آقایان میهن‎پرست کشتی می‎گیرند.

بی‎داد برای من، یادآوری این بود که ما باید در لحظه زندگی کنیم؛ مثل ستی و «ببین جان». فردا روز بمب، دستبند و گرفتاری است. چرا؟
چون به قول دیالوگ به‎اندازه «ببین جان»، ما یه خاورمیانه‌ای، جهان سومی عن بختیم.


بی‎داد را ببینید تا مسیر ده ساله ترانه علی‌دوستی‌ها را یک شبه طی کنیم؛ ما به ستی زود عادت کردیم سرکار خانم! ما ستی‌ها را صبح و‌ ظهر و شب، پشت تلفن زندگی و توی خیابان نفس می‎کشیم؛ هر روز مردهایی که مردند مثل ببین جان برای ستی بغض می‎کنند و ته دلشان یک صدای نامیرا به میم‎ها و ستی‎ها با حرص می‎گوید:

«بخون، جون من بخون. چشماتو ببند، صدا رو رها کن. فقط بخون. من جلوشون وایمیستم، به یه کاری بیام، تو فقط برو، تو فقط بخون»

جنگ ایرانجهان سومیسینمای ایران
۰
۰
سجاد بیگی
سجاد بیگی
من توی داستان ها زندگی میکنم! https://zil.ink/swjad?v=1
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید