میم بار اولی که برایم شروع به خواندن کرد، چند ثانیه بیشتر طول نکشید که نفسش به یکباره قطع شد؛ انگار تمام کلمههایی که مانع بودند، آجر به آجر روی مغزش فرود آمده باشند؛ بعد گفت:« من هیچ وقت برای کسی نمیخوانم. اصلا صدام درنمیاد که برای کسی بخونم. اینم ناخودآگاه اومد.»

میم، نیمی از جمعیتی است که در هر روز خیابان میبینید. احتمالا نیمی از اعضای خانواده شما؛
میمها نه اینکه نتوانند بخوانند؛ آنقدر کلمهها را قورت دادند که چیزی پشت گلویشان مانع پرواز آوازشان میشود. در پنجاه سال اخیر، برنده این جنگ همواره سیاهی بوده.
میمها و ستی قصه بیداد، مرا یاد تخریبچیهای جنگ ایران و عراق، میاندازند؛ تخریبچیها پایشان را در حالی روی مینهای کشنده میگذاشتند که میدانستند راه برگشتی ندارند.
تخریبچیها نه سیاست را لزوما از بر بودند، نه روی نتیجه کار تمرکز داشتند. آنها برای یک هدف، و تنها یک هدف روی مین میرفتند: آزادی.
برای من، سهیل بیرقی تخریبچی سینمای امروز ایران است؛ در دنیای محمد حسین مهدویانها و دهنمکیها و بودجهبگیرانِ اوج در اوج، فیلم زیرزمینی ساختن به جز هنر، مردانگیای را طلب میکند که سالهاست به خاطرات پیوسته؛ درست مثل صدای زن.

چه اهمیتی دارد که منتقدان درباره چنین اثری چه نظری میدهند؟ فیلم را سهیل بیرقی تهیه کرده، نوشته و ساخته؛ مخاطبش زنده روی یوتیوب نظر میدهد و تمام کامنتها هم خلاصهاش چنین چیزی است احتمالا:
«ما خستهایم و ریدیم به فرق سر سینمایی که در آن، سکانس خوابیدن یک مادر و فرزند، یک عاشق و معشوق گم شده؛ سینمایی که بازیگرانش در خانه با لباس اداری میگردند را بگذارید دم در و آبش را تقدیم دوست خوبتان آقای میثاقی کنید. بعد با اینترنت بدون فیلتری که دارید، در یوتیوب بیداد را سرچ کنید و تهران واقعی، ایران واقعی، زندگی واقعی که برایمان ساختید را ببینید.»
تمام قصه این است که ستی نمیتواند آواز بخواند و سهیل بیرقی میداند که نشان دادن تار موی ستی، یعنی خداحافظ پرده سینما. با این حال هردویشان در تاریکی جهان بیرون از قصه غرق نمیشوند و به تلاششان عاشقانه و ناامید ادامه میدهند.
گویی این مبارزه تک نفره ستی، این آواز بلند با صدای رسا، با صدا و دستان لرزانش، مبارزه تک نفره سهیل علیه جهان بیرحم، خزعبل و واقعی ماست؛ نتیجه تلاش هردویشان باشکوه است و قابل ستایش.

بیداد زمان لازم دارد؛ چه در زمان تماشا، تا پرده اول تمام شود و زمانی که سِتی آهسته، آهسته خودش را با شما همراه کند؛ چه در بیرون قصه، در تاریخ سینمای ما بیداد زمان لازم دارد تا به اهمیت و میزان گرمایی که با خودش حمل میکند، آرزویی که دنبال میکند و تاثیری که روی بیننده گذاشته پی ببریم.
بیداد تلاشی بهجا و بهاندازه برای یادآوری این است که:«روایتها نمیمیرند و قهرمانها فراموش نمیشوند.» درست مثل سازندههایش که حالا با احکام آقایان میهنپرست کشتی میگیرند.
بیداد برای من، یادآوری این بود که ما باید در لحظه زندگی کنیم؛ مثل ستی و «ببین جان». فردا روز بمب، دستبند و گرفتاری است. چرا؟
چون به قول دیالوگ بهاندازه «ببین جان»، ما یه خاورمیانهای، جهان سومی عن بختیم.
بیداد را ببینید تا مسیر ده ساله ترانه علیدوستیها را یک شبه طی کنیم؛ ما به ستی زود عادت کردیم سرکار خانم! ما ستیها را صبح و ظهر و شب، پشت تلفن زندگی و توی خیابان نفس میکشیم؛ هر روز مردهایی که مردند مثل ببین جان برای ستی بغض میکنند و ته دلشان یک صدای نامیرا به میمها و ستیها با حرص میگوید:
«بخون، جون من بخون. چشماتو ببند، صدا رو رها کن. فقط بخون. من جلوشون وایمیستم، به یه کاری بیام، تو فقط برو، تو فقط بخون»