
دیگر تمام راههای مهاجرت بسته شده بود. وضعیت وضعیت دلار به شکلی بود که با هربار بالا رفتنش و سکته های متعدد بنده، وضعیت جسمانی ام هر روز شبیه تر به مرحوم هاوکینگ میشد.. جایی را پیدا کردم که میگفتند ما قطعات مختلف بدن شما را از هم جدا میکنیم و آنور آب دوباره به هم میچسبانیم. دلم را زدم به دریا و قرار شد اینطوری بروم جایی که بتوانم با صد میلیون برای حمل و نقل روزانهام حداقل یک فرغون بخرم!
وقتی رسیدیم به آنور همه چیز را بهم چسبانده بودند جز مغزمان. یک زیرانداز پهن کردند کف زمین و گفتند برگردید مغزتان را پیدا کنید. یک مغز را جا گذاری کردم توی سرم که یهو فریاد زدم:« سلاممم عشقا! اگه نمیتونی پول دربیاری برو بمیر!». مغز بعدی را جایگذاری کردم که یکدفعه فریاد زدم:« آخه سبلان پلاسم شد ماشین؟ هواپیمایی، شاسی بلندی، چیزی، ما چطوری خدمت کنیم به ملت؟». داشتم میترسیدم، با خودم گفتم تا ابد مغزم از دستم رفته باشد و به سندرم «فرار مغزها» دچار شده باشم؟ مغز بعدی را که جایگذاری کردم، زدم زیر آواز و خواندم:«تو پیشی منی میووو/پس عشوه نریز و بیوووو». مغز بعدی و بعدی. یکی را جایگزین کردم که سیستم عاملش به من نمیخورد و درحالی که داشتم میگفتم:«مردم یادتان میآید؟....» سوخت!
مغزم پیدا نمیشد. نشستم کف زمین و شروع کردم به زار زدن که دیدم یک نفر با مغز خورد زمین و مغز من در دستش بود. آره بچههای عزیزم. اینطوری شد که با مادرتان آشنا شدم.
-منتشر شده در همشهری جوان

راستی برای خوندن نوشتههای بیشتر و داشتن ارتباط نزدیکتر با هم، میتونید صفحه اینستاگرام من رو دنبال کنید :)