
من از بچگی عادت داشتم روزی را شب نکنم، مگر اینکه عاشق شوم. اولین عشق دوران حرفهایم مهتاب بود.
سال مهدکودک به اقتضای اسمش ترانه عاشقانهی «امشب شب مهتابه» را برایش میخواندم که بیت «امشب حبیب را میخواهم» کار دست رابطهمان داد و من را به جرم خیانت و گرایش به جنس موافق ترک کرد و همراه خانواده مهاجرت نمود تا با پسرهای آنور آبی ادامه دهد.
در همین راستا هجده سالگی دلباخته کسی شدم که دوست نداشت کنکور بدهد و به لطف عشق من، موفق شد پرواز کند. همانجا فهمیدم که عاشق هرکسی شوم میرود خارج.

کار به جایی رسید که وقتی ماشینمان را دزدیدند، پلیس گفت احتمالا پسرتان عاشقش بوده و خود خودرو تصمیم به مهاجرت گرفته و بهتر است وقت پلیس را نگیریم.
از یک جایی به بعد تصمیم گرفتم این نقطه ضعف را تبدیل به یک بیزینس پرسود کنم! مثلا کار پسرهای زیادی که دلشان سربازی نمیخواست را خود من راه انداختم و شما تهمت میزنید که پارتی داشتند! خیر، من هرچند سخت و پرزور، ولی عاشقان میشدم و فرار میکردند.
در فوتبال همین چند لژیونری که دارید از صدقه سر من است. دلالها پول میدادند که عاشق فلان بازیکن شو و پس فردا همانها سر از برایتون و لیورپول درآوردند! اینها اکثرا موهایشان را جوری ژل میزدند که در طوفان هم ثابت میماند و عاشقشان شدن کاری نداشت.

شما هر روز سوال میکنید که فلان مفسد اقتصادی چطور از مملکت خارج شده؟ خب بفرمایید، حالا که جوابتان را گرفتید آرام شدید؟
شاید هم نگران آمار بالای اپلای در دانشگاه شریف هستید، بله، من اعتراف میکنم که روزهای زیادی جلوی در دانشگاه شریف از طرف سرویسهای اطلاعاتی خارج از کشور، مامور عاشق شدن بودم. گناه من عاشق شدن است جناب قاضی، شما عاشق نمیشوید تقصیر من است؟ رفقایم بگویند عاشق کل لواسان شو میشوم!
برای خوندن باقی نوشتهها میتونید اینستاگرام و صفحه ویرگولم رو دنبال کنید :)