اصغر آقا، همسایه‌مان در فدراسیون فوتبال کار می‌کرد و پدرم معتقد بود بلایی که سر فوتبالمان آمده، تقصیر اوست و می‌خواست سر به تنش نباشد.
زمانی که سرمربی تیم ملی عوض شد، اختلاف میان دو خانواده آنقدر بالا گرفت که همین لحظه که در حال نوشتن این متن هستم، میان راه پله‌ها در حالت آماده باش قرار دارم. در این جنگ مردافکن خانواده‌ها راه پله‌ها را با چادر به دو قسمت مساوی تقسیم کرده‌اند همواره یکی از اعضای هر خانواده کشیک می‌دهد تا هر وقت در قسمت خودش نیروی غیرخودی دید، گاز بگیرد! تازه اینکه چیزی نیست. یک شب درمیان در خانه‌ها جشن است که طرف مقابل خواب راحت نداشته باشد، به طوری که بقالی محل سه برابر تمام بقالی‌های کشور چیپس و ماست موسیر می‌فروشد.
حملات سایبری هم به راه است. برای مثال پدرم مرا به کلاس کامپیوتر فرستاد تا بتوانم موبایل اصغر آقا، پدر خانواده دشمن را هک کرده و تمام داب اسمش‌هایی را که با ترکیب شلوارک، زیرپوش و سبیل کلفت در شمال گرفته بود، پخش کنم. آقایان حتی به پشت‌بام هم رحم نکردند. وسط پشت بام دیوار کشیدند و زمان‌هایی که برای کشیدن سیگار همزمان به آنجا می‌روند، با کاغذ موشک درست کرده و به وسط کله‌ی کچل همدیگر شلیک می‌کنند. هرچند مدتی با پادرمیانی بقیه همسایه‌ها دو طرف کمی عقب کشیدند، اما بعد از آنکه تیم ملی امید، در یک حماسه‌سازی دیگر، پس از 50 سال با سربلندی به المپیک نرفت تا نشان دهد حرف مرد یکی است، اختلافات باز هم بالا گرفته. راستش برای هیچ کدام از دو طرف، دوستی در اولویت نیست. چراکه تمام بدبختی‌های این جنگ تا همیشه برای ما ساکنان عادی ساختمان است.
صفحه طنز روزنامه شهروند- شهرونگ- چهارشنبه
2 بهمن 1398
