میدانم که ویرگول یک شبکه اجتماعی مبتنی بر متن است. تاکنون هم همهی پستهایم از همین چهارچوب پیروی کردند. اما امروز تصمیم گرفتم یک پست بلاگ با محتوای تصویری را با شما به اشتراک بگذارم.
در ادامه سوالات این روزهای مغز من را، که احتمالا پرسشهای مشترک بسیاری از ما است را میبینیم:

آخه به ما گفتند ربات! موقعی که نیازمان دارند غیور و پرشوریم و در بقیه مواقع ربات و خس و خاشاک و زباله.
ما رباتها هم دل داریم! در نتیجه این اولین سرچ من در گوگل بود!

واقعا سوال این است که با وضعیتی که برای ایران امروز پیش آوردید، از جان ما چه میخواهید؟ چه بدهیم ولمان کنید؟ حداقل راه تخلیه مملکت را یادمان بدهید که اینجا را برای شما خالی کنیم.

باز هم به عنوان یک ربات آلبانیایی که یکسره با شیلترفکن به اینترنت متصلم، یک سوال جالب دیگر را از گوگل میپرسم.
البته واضح است که خیلی از رباتها به واسطه اینکه جنسشان از آهن است، آهنپرست میباشند و این شعرها تاثیری در تصمیمگیرشان ندارد.

اینها را کجا میبرید؟ خودتان فرزند ندارید؟ خودتان پدر و مادر نیستید؟ مگر آدم نیستید؟

این سوال جایزه دارد! واقعا سوال اینجاست که چگونه میتوان مثل سابق ادامه داد؟
با دلار بیست و چهار هزار تومانی چگونه میتوان زندگی کرد و نگران خراب شدن وسایل روزمره و عدم توانایی در تامین مجددشان را نداشت؟
چگونه من جوان زندگی بسازم؟
سوال شما از گوگل چیه؟ با من به اشتراک بگذارید. اگر خواستید بیشتر از این جنس محتوا ببینید بیاید صفحه اینستاگرام من دور هم باشیم :)