در کتاب خاطرات یک مسئول مملکت روسی نوشته بود:

گروگانگیری غیر عادی نیست. هر روز در فیلمها میبینیم که دزدها با سوراخ کردن دو عدد جوراب بوگندو و پوشاندن چهرههایشان حمله میکنند به بانک و اسلحه را در حلق رییس بانک فرو میکنند تا با بزاقش اسلحه را ضدعفونی کنند. بعد درخواست هلیکوپتر میدهند و مقداری پول. آخرش هم پلیسها میزنند شمایلشان را شبیه کشک بادمجون میکنند و پاساژ مسخرهفروشیشان پلمپ میشود و تمام.
ولی خداوکیلی، انتظار این یکی را نداشتم. سوار یکی از این هواپیماهای تپل و تپولوف روسی شدیم که متاسفانه موفق نشده بودیم در پاچه ایران فرو کنیم. بعد از اینکه یک مهماندار شکلاتها را تعارف کرد، شاهد بیهوش شدن بچههای امنیت پرواز بودیم. من که با خودم گفتم احتمالا فشار کار باعث شده خوابشان ببرد. بد به دلم راه ندادم.

اما چند دقیقه بعد در کابین خلبان باز شد، خانم خلبان چترش را آماده کرد و پایین پرید. مهماندار بلافاصله بعد از این اتفاق در بلندگو با آرامش خاصی گفت:«مسافران عزیز، همانطور که شاهد بودید، خلبان پرید پایین! اون سرسره پشت هواپیما هم باز کردیم، لطفا سر بخورید و تخلیه کنید! آقای مسئول شما هم بفرمایید کابین خلبان هواپیما رو بشونیم زمین!»
ملت یکی یکی تخلیه کردند و من به کابین خلبان رفتم. مهماندار لعنتی بلافاصله در را از پشت قفل کرد و گفت:« منم دارم میپرم پایین، کاری نداری؟!»
گفتم:«بیانصاف! چرا منو ول میکنی اینجا تنهایی؟مگه من تخصصی تو این کار دارم؟ آخه من خلبانم؟»
مهماندار گفت:« مگه موقعی که مملکتو دادن دستت، تخصص داشتی؟»
مهماندار امید داشت من کله هواپیما را بزنم به شکم کوه. اما این جماعت نمیدانند که سیاستمدارها راه حل در رفتن از هرچیزی را در کسری از ثانیه پیدا میکنند. حتی اگر راه فرار کردن از مرگ باشد.