صد و سه کیلو وزن داشت. هر دردی در آخر دوایی مناسب دارد و انگار او دوای تمام درد هایش را در سیب زمینی سرخ کرده با قارچ و پنیر اضافی بی کیفیت پیدا کرده بود.

البته پرخوری یا افسردگی یا اعتیاد مقصر ندارد. تنها یک راه اشتباه است. همه ی ما ممکن است روزی، جایی گم شده باشیم. رها کردن یک گم شده وسط جاده ای ناآشنا، ما آدم ها را تبدیل به قارچ سمی بی مصرفی می کند. کاری که به تمام زندگی ما تبدیل شده. قارچ بودن! رد شدن. از حمید ها رد می شویم و در بهترین حالت، فقط نصیحت می کنیم و سرزنش.
در فصل سوم سریال «13 دلیل برای اینکه»، (آنی) می گوید: من باور دارم که آدم ها می توانند تغییر کنند. حداقل ترجیح می دهم اینطور فکر کنم.
آدم های ترسو، یک روزی شجاع می شوند. آدم ها یک روزی عشق اولشان را رها می کنند و مثل زلفی که در باد رها شده باشد، شیرجه می زنند به جریان زندگی.
آن هایی که اضافه وزن دارند تا صبح در باشگاه به یاد سیب زمینی سرخ کرده خودشان را زخمی می کنند و بالاخره روزی می شوند آرنولد زندگی خودشان در آینه ی قدی حالِ خانه.
این خاصیت زمین است که همیشه مانند دختر های نوجوان بازیگوش، در حال گردش باشد.
البته ممکن است هیچ کدام از این اتفاق ها نیافتد. ممکن است فردی با خودش حرف بزند و در یک گفت و گوی صادقانه و منطقی به این نتیجه برسد که سیگار برای او بسیار چیز خوبی است! ممکن است هر روز غذای چرب و چیل را با وجود آگاهی از عواقب بی شمارش نوش جان کند و عین خیالش هم نباشد!

همیشه به تمام کسانی که در بحرانی ترین شرایط هم دیوانگی را فراموش نمی کنند حسودی می کنم. حمید از این دسته آدم ها بود.
او بر خلاف بقیه ی ما با حرف آدم ها تغییر نکرد. اگر هم می خواست تغییری ترتیب دهد، تصمیم خودش برای خودش بود. همیشه در جواب تمام سوال های تکراری که تاریخ مصرفشان گذشته، سکوت می کرد.
این سوال ها که جملاتی مشترک در بین همه ما است شامل موارد زیر می شد:
با این وجود نمی توان انکار کرد که پشت هر سکوتی، واکنشی عصبانی خوابیده. واکنشی که مانند بادکنک به مرور زمان باد می شود و یک روزی، یک جایی منفجر!
در یکی از بهترین دانشگاه های ایران، شیمی می خواند. روزی از کارش استعفا داد و به آزمایشگاه شیمی دوستش سری زد. بخشی از آزمایشگاه را برای ساعتی اجاره کرد. انگار دقیقا می دانست که چه قدر زمان نیاز دارد و باید چه کاری انجام دهد.
مواد رنگی اسیدی و بازی را با هم قاطی کرد و چند انفجار خفیف ترتیب داد و بعد با یک بطری پلاستکی حاوی موادی قهوه ای از آزمایشگاه بیرون زد.

چند روز بعد خبر فوری در تمام شبکه ها این بود:
از حمید سوال های شخصی که به شما ربط ندارد نپرسید! او را به خاطر کار هایی که کرده سرزنش نکنید. پلیس تمام تلاشش را می کند تا هرچه سریع تر او را پیدا کند.
این بار پلیس مانند فیلم ها به موقع وارد عمل نشده بود. نصف شهر چاق شده بودند! حمید با محلولش، ما آدم ها را که به اسم نگرانی، فضولی می کنیم ادب کرده بود. کافی بود با او یک چای حاوی محلول بی مزه ای که ترتیب داده بود بنوشید!

اگه تا اینجا خوندی باید بگم مرسی که هستی! با نظر های تو، من نویسنده بهتری می شم. پس کمکم کن! کمکم کن! نذار تو همین سطح بمونم تا بپوسم!