
در شهر بیماری عجیبی آمده. آدمها دیگر مثل سابق نیستند. همه چیز از امروز صبح شروع شد. مردی که در صندلی جلو تاکسی نشسته بود ناگهان فریاد زد:« آآماشالاا، دوستان عقبی حال میکنن؟!» بعد هم از ماشین پیاده شد، به سمت راننده رفت، او را از ماشین پیاده کرد، ترافیکی دست و پا کرد و همه را قسم میداد که از ماشینهایشان پیاده شده و برقصند.
بیماری واگیرداری که به سرعت درحال شیوع است. امروز صبح، در یک جلسه پخش زنده، مسئولین دچار این بیماری شدند و تلویزیون تصاویر پلنگ و آبشار پخش کرد. در یک مناظره سیاسی، دو طرفی که درحال جویدن خرخره یکدیگر از طریق اسکایپ بودند، ناگهان تغییر موضع داده و اقدام به ارسال قلب و بوس به همدیگر کردند. حتی دانشجویانی که باید التماسشان میکردی تا یک فردا را سر کلاس نروند، به زور سرکلاس میآوریم تا یک جلسه حضور بزنند و حذف نشوند. اوضاع بهم ریخته. منتظر کشف واکسنیم.

عید امسال برادرم بیماری عجیبی گرفته بود و وقتی قرصهایش را نمیخورد تمایل داشت همه چیز را دو نصف کند. مثلا یکبار وقتی قرصهایش را در خانه جا گذاشته بودیم، برای عید دیدنی به خانه ملت لشکرکشی کردیم، پسرعموی بابا را به دو قسمت مساوی تقسیم کرد. این اتفاق بعد از مناظره درباره اوضاع جهان افتاد و برادرم با شنیدن جمله:«آبو بریز همونجا که میسوزه»، شکست سنگینی خورد و دیگر چارهای نبود. او در ادامه زبان شوهر عمه را هم که در اثر زیادهروی جکهای بیمزه و سوالات بیجا مو درآورده بود، به دو نیم تقسیم کرد.

از این بیماری سو استفادههایی زیادی هم صورت میگیرد. تقریبا برادرم به تمام خواستههایش میرسد و از آنجایی که الگویی موفق برای تمام شکموها به شمار میرود، با استفاده از قدرت این بیماری، لیست ناهار و شام عیدمان را او تعیین میکند و کنترل تلویزیون همیشه در دست اوست و ترجیح میدهد با این همه انتخاب بین برنامههای هیجانانگیز، انتخابی نکرده و تلویزیون خاموش باشد.
پدرم دارد به ورشکستگی نزدیک و نزدیکتر میشود و از ترس نصف شدن، تمام درآمدش را آجیل خریده و سیل مهمانها به خانمان سرازیر شده. کاش سال بعد، با کشف داروی بیماریهای عجیب، سال بهتری باشد. کسی چه میداند؟
پی نوشت یادگاری: اینا قرار بود تو روزنامه چاپ بشه، یکی دیگه با یکی دیگه دعواش شد، ما جوونارو گذاشتن کنار :))