ایام قرنطینه، طلاییترین فرصت در طول تاریخ برای انجام مراسم خواستگاری بود. من هم که علاقه شدیدی نسبت به مسئولین دارم و فرصتطلبیهایشان را از بچگی الگوی خود قرار دادهام، تصمیم گرفتم همانند آنها شرایط جدید را غنیمت بشمارم.

این وسط از طرفی آهو را هر روز دوست داشتم، بیشتر و بیشتر، اما از طرف دیگر، با توجه به آنکه تورم کمر را هر روز خمتر و خمتر میکرد، راهی برای ادامه دادن این عشق که حداقل هشتاد درصدش ردیف بود (سهم خانواده = بیست درصد)، پیدا نمیکردم!
تا اینکه کرونا آمد! ایده خواستگاری آنلاین، بینقص بود. دیگر نیازی به ترمیم آسیبدیدگی خشتک شلوار کتم که روز تولد آهو، هنگام زدن صد و هشتاد وسط جمعیت اتفاق افتاده بود، احساس نمیشد. یک پیژامه به علاوه پیراهن و کراوات کارمان را راه میانداخت.

خرج گل و شیرینی را هم جلو میافتادم. با بنزین سه تومنی هم لازم نبود از جنوب بکبوم بروم شمال و معضل ترافیک را بیشتر کنم.
پدر آهو اسکایپ را انتخاب کرد. نرمافزاری که فقط لاکچریها جلسات آنلاینشان را آنجا برگزار میکنند. ما معمولیها نهایتا خیلی خجالت را کنار بگذاریم، توی دایرکت به یکدیگر ویس میفرستیم.
مقدمات که تمام شد، رسیدیم به اصل مطلب. پدر آهو میخواست ببیند آقا داماد شغلش چیست. چه در چنته دارد. که خوشبختانه بار دیگر تکنولوژی به کمک بشر آمد. هرچه قدر پرسید، من گفتم:« اصغر آقا! صداتون نمیاد!»

این مرحله را که نصف و نیمه رد کردیم، قرار شد من و آهو طبق رسم معمول به گوشهای برویم و تنهایی صحبت کنیم. بنابراین از گروه خارج شدیم و من عازم پی وی او شدم. حرفهایمان را که سالها پیش زده بودیم. چندتا جک فرستادیم و برگشتیم به گروه خواستگاری. اصغر آقا دوباره میخواست سوالهای جدی بپرسد که مجددا شنیدن صدایش را تکذیب کردم.
با توجه به کاهش بیاساس محدودیتها در روزهای بعدی، قرار شد تست کرونا بدهیم و حضوری تشریف ببریم. اگر نتوانستم نتیجه آزمایشم را عوض کنم، باید بگویم آهو من دوستت داشتم! اما انگار سهم من از این دنیا، پدرت، همان خرس وحشی است که احتمالا مرا خواهد درید!
اینستاگرام من برای خواندن متون اکثرا بیمزه و گاهی بامزه بیشتر