پنهانکاری، سنتی قدیمی در خانه ما است. ما همه چیز را اینقدر از یکدیگر پنهان میکنیم تا بالاخره سهوا و تحت فشار، محض رضای خدا راستش را بگوییم. مثلا برادرم سه ماه پیش از مدرسه اخراج شد و سرچهارراه آدامس تاریخمصرف گذشته میفروخت تا آخرین مشتریاش پدرم شد. پدرم خودش هم همیشه سنگ تمام گذاشته.

همین اواخر میگفت پرایدمان را فروخته تا ماشین بهتری بخرد. تا اینکه چندماه گذشت و ما معترض شدیم که پدر جان پس این وعدهای که دادی کجاست؟ جواب داد:« من که همون روز گفتم کلیدش تو جیبمه!». فهمیدم منظور پدر این فرغون دزدگیرداری بوده که ماهها است کنار پارکینگ پارک شده. هرچه قدر هم مناظره میکنیم، همچنان پای اعتقادش میماند که وسیله حمل و نقل باکیفیت تری را به سبد خانواده اضافه کرده.

من خودم هم کم پنهانکاری نمیکنم. دیروز توپم اتفاقی با کله کچل آقای صمدی برخورد ریزی داشت و او به کما رفت. پلیس هر روز میآید در خانهمان و ظاهرا همچنان به تحقیقاتش ادامه میدهد، بگذریم.
این وسط مادرم همیشه خدا با گفتن حقیقت و شفافسازی، به سه قسمت مساوی تقسیم شده، اما دست از این لوسبازیهایش برنمیدارد. هفته گذشته، آخر یک جلسه مدیرشان پرسیده مشکلی که نیست؟ و مادرم جواب داده که به جز اینکه با گرانفروشی داریم سر ملت را میبریم، نه.
مزد صداقتش را هم خوب گرفته. چون حالا دارد دنبال کار میگردد. شفاف بودن همهاش دردسر است.

کاش مادرم متوجه شود. مخصوصا همین الآن که آیفونمان زنگ خورد و سه تا پلیس دنبال روبرتو کارلوس زمانه میگردند. بازیکنی که شوتش، مغز آقای صمدی را املت کرده.
کاش مادرم حداقل این یکبار را شفاف نباشد. کاش آدمها دست از راستگویی بردارند!