در شرکتی کار می کردم که مدیرش یک بازیگر درجه یک بود. شخصیتی که در نقش پلیس فتا غرق شده و آنقدر حواسش به همه چیز بود که به نظرم اگر من و بقیه همکارانم را استخدام نمی کرد هم اتفاق خاصی پیش نمی آمد. مثلا فرض کنید پشت میز کارتان غرق در انجام کاری هستید و وقتی به خودتان می آیید متوجه می شوید که انگشتی سوراخ گوشتان را جر داده و جالب تر از آن، صاحب همین انگشت وسط سر جایتان نشسته و در حال انجام ادامه کار هایتان است. اوضاع آنجایی بهتر می شود که در همین شرایط از شما انتظار خلاقیت هم می رود! یعنی مدیر می خواهد هم کار شما را خودش انجام دهد و هم شما خلاق باشید! برای اینکه مسئله برایتان روشن تر شود باید عرض کنم در شرکت ما کسی با پای راست دستشویی نمی رفت و مدیرمان اعتقاد داشت همه ی کارمندانش باید پا چپ باشند!

یک روز صبح در راه شرکت، تلفنم زنگ خورد. رییس بود. گفت همه را اخراج کرده تا همه کار هارا خودش خلاقانه پیش ببرد. داستانی که خواندید شاید خیالی به نظر برسد اما به جز پایان بندی، واقعیت بسیاری از کسب و کار های ما است.
تجربه ای در زمینه مدیریت ذره بینی دارید؟ تا حالا دیدی؟ شدی تاحالا؟