
برای اینکه بفهمیم چرا آقای چاه بازکنی مرا تهدید به قتل میکرد، باید چند ماه به عقب برگردیم؛ چاه سرویس بهداشتی خانه، ماهها بود که ایراد داشت. برای حل این مسئله از نوک تکنولوژی و اپلیکیشنهای استارتاپی گرفته تا شماره گرفتن از همسایهای که هنوز دفترچه تلفن نگه میداشت را امتحان کردیم و نتیجه فقط یک چیز بود: گه، و گههای بیشتری که زندگیمان را نابودتر میکرد.
دهها نفر که خودشان را متخصص امر میدانستند با ابزارهای مختلفی که ادعا داشتند تونل چالوس و نیایش را حفاری کرده، خدمت ما میرسیدند و تنها دستاوردشان همان گه بود که عارض شدم.
به آقای چاه باز کنی آخری که رسید، بیاختیار پشت تلفن نفرینش کردم و او هم گفت حالا که من از تو پول گرفتم و کارت را هم انجام ندادم و من را نفرین میکنی، بیا جلوی در تا بکشمت! خلاصه دلتان نخواهد، سه ماه آزگار دنبال چاه باز کن «متخصص امر» بودیم.
چراغ ماشینم روشن نمیشد؛ برای اولین بار به مغازه هدلایت و لوازم جانبی خودرو رفتم. کمی ور الکی رفت و گفت باید تعویض شود. برگشت توی مغازه، مثل یک شعبدهباز با یک جعبه در دستش آمد بیرون، جعبه خالی را توی کاپوت باز کرد که من نفهمم چه میشود، الکی چراغ ماشین که اتصالی داشت را عوض کرد، سه میلیون پول گرفت و گفت به سلامت. بعدا فهمیدم که برای جلوگیری از تردستی، باید «داغی» وسایل تعویض شده ماشین را از متخصصین امر درخواست کنم!
بله؛ وقتی به تهران نگاه میکنی، ساختمانهای خرابه و میلگردهای روی هم افتاده نمیبینی. اما ایران در عین حال جایی است که تمام دوستانت که نوابغ تخصصهای خودشان هستند، آنجا را برای همیشه ترک کردند و توی اروپا و آمریکا شامپاین میزنند به سلامتی ایران.
ایران خالی از پزشکها و مهندسها و شوقهای بسیاری شده و باید بالاخره استالین سکته کند، تا دوزاریش بیوفتد که دکتری نیست که بالاسر جنازه خودش طبابت کند!
ایران جایی است که در اینستاگرام با آهنگ «منو لا به لای خاطرههات پیدام کن» شبیه بارسلوناست و در واقعیت، آدمها برای دو ثانیه تاخیر در حرکت بعد از سبز شدن چراغ، خرخره همدیگه را جای شام نوش جان میکنند.
ایران، سرزمینی سوخته، خالی از متخصص و با کافه رستورانهای شلوغ و ادایی در خیابان سنایی تهران است. تهران، در ظاهر این روزها شبیه بارسلونا و در درون مثل خیلی از ما، ویران تر از غزه است.