
?شهید ابوالقاسم محمدگنجی، اول آبان ۱۳۴۷ به دنیا آمد. بعد از اتمام تحصیلات متوسطه، در رشته شیمی دانشگاه صنعتی شریف پذیرفته شد. همزمان با تحصیل، در جبهه های حق علیه باطل نیز حضور داشت. ایشان در تاریخ اول بهمن ماه سال ۱۳۶۶ در منطقه ماووت (بیت المقدس دو) به فیض عظیم شهادت نائل آمد.
بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیم
به نام الله، آن جانبخش جانها، صفای هر دل و نور روانها.
گفته هایم حاکی از راهی است که در آن طی طریق میکنم؛ باشد تا دیگران عبرت گیرند و راه رشد را از غیر تشخیص دهند و همیشه از خدا میخواهم که راه رسیدن به حق را به من بنمایاند. الهی بر دلم بگشا دری از لطف و احسانت؛ بدان راهم هدایت کن که پیمودند خاصانت. مطالب از خاطرم میگذرد اما آن دردمندان سرای عشق، مجال به من نمیدهند که از خود سخن گویم. خدایا حالا که در این راه گام برداشتهام و بار سفر بستهام و بسوی تو آمدهام به حق محمد (ص) و آلش قسمت میدهم که مرا هدایت فرمایی تا بتوانم بهتر پیام خون شهدا را به ملت عزیز ایران برسانم.
فرزندان را طبق اصول اسلامی تربیت کنید و آنگاه تحویل جامعه دهید؛ به طوری که پسران را با خوی حسین(ع) و دختران را با ویژگی های زینبی(ع) عجین کنید. پسران خود را عزت و مردانگی بخشید و دختران را عفت و حجاب بیاموزید.
شهادت حرکتی شتابدار است به سوی معشوق و این شتاب مستلزم خلوص و پاکی و تقواست. از شما میخواهم که دست از دامان اسلام و امام امت برندارید؛ اگر چنین نکنید بر سرتان آن خواهد آمد که بر کوفیان آمد.
خدایا! بنده روسیاهم؛ به امید فضل تو روی به درگهت آورده ام و پیشانی شرمساری بر خاک نهادهام تا به تو بپیوندم. ای مهربان ترین مهربانان، دعایم را مستجاب فرما.
بر مزارم تفکر کنید؛ زیرا تفکر عالیترین راه رسیدن به مقصد است.
مادر جان! سرت را در جامعه بالا گیر و سینهات را سپر کن و چهرهات را باز کن و شاد باش و با زبانت بگو که امانتی داشتم از طرف خدا و اینک آن امانت در راه خداست.
توصیه ای که دارم این است که از وابستگی خود به امور دنیوی و ظواهر فریبنده آن بکاهید تا نتواند مانعی باشد جهت جلوگیری از جهاد نفس. زندگی نه آنقدر شیرین و مرگ نه آنقدر ترسناک است که کرامت خود را به خاطر آن از دست بدهم. به همه توصیه میکنم که اخلاق اسلامی را بصورت کامل اجرا کنید. من نمیخواستم در بستر بمیرم زیرا دعا می کردم ...
منم عاشق منم دیوانه تو / تو شمعی و منم پروانه تو
تویی یوسف منم یعقوب راهت / بهر جا میرسم گیرم سراغت
بود عمری که در راه تو هستم / میان این همه دل بر تو بستم
تویی نور دو چشمان تر من / اگر منت گذاری بر سر من
به مژگانم بروبم خاک راهت / کنم جان را فدای یک نگاهت