
? نام کتاب: نامه های فهیمه
? نویسنده: علیرضا کمری
? نشر سوره مهر
? سال نشر : ۱۳۹۶
? «نامه های فهیمه» مجموعه ای از یادداشت ها و نامه های مرحومه فهیمه بابائیان پور به همسرش شهید غلامرضا صادق زاده و پاسخ های همسرش به اوست.
غلامرضا و فهیمه به ترتیب در سالهای ۱۳۳۹ و ۱۳۴۳ متولد شدند. سال ۱۳۵۸ بود که غلامرضا در رشته مهندسی کامپیوتر دانشگاه صنعتی شریف پذیرفته شد؛ اما درس مانع از فعالیتهای دیگر او بویژه در آن سالها و در کمک به هموطنان محروم نشد؛ آنجا که در سال ۱۳۵۹ و پیش از آغاز دفاع مقدس، در قالب جهاد سازندگی به برخی روستاها رفت و به یاری مردم پرداخت.
غلامرضا با شروع جنگ هم شوق رفتن به جبهه ها را داشت. این مهم در سال ۱۳۶۰ محقق شد و وی ابتدا وصیت نامهای نوشت و خود را فردی که ان شاء الله منتظر شهادت است، نامید؛ وصیت نامه ای که این جملات در آن دیده می شود:
«بسم الله الرحمن الرحیم
توصیههای واجب یک مُنتظِر الشَّهاده إن شاء الله ...؛ توصیه اول و بزرگ من این است که امت اسلامی ما به هیچ وجه، دست از اسلام و قرآن و امامان و ولایت فقیه بر ندارند ... رابطه همیشگی خود را با خدا و قرآن قطع نکنند ...»
شهید غلامرضا صادق زاده فرماندهای از فرماندهان واحد تخریب بود که بر اثر انفجاری در انبار چاشنیهای مین در خرمشهر، به درجه رفیع شهادت نائل آمد و چنان در خون خود غلتید که تنها حلقه ازدواجش بر جای ماند.
? شروع کتاب « نامههای فهیمه» با عنوان «سرآغارنامه»، تکاندهنده و شگفت آور است؛ ماجرای دختری به نام فهیمه که به ازدواج با جوانی آسمانی رضایت میدهد. او غلامرضا صادقزاده است، دانشجوی رشته کامپیوتر دانشگاه صنعتی شریف، که پیداست خیلی زود بر ابتدای اسمش پیشوند مقدس «شهید» خواهد آمد. فهیمه عاشقانه و مؤمنانه نامههایی برای همسر خود مینویسد تا اینکه غلامرضا به شهادت میرسد و فهیمه با لباس سفید، همسرش را روانه خاک میکند .
از آنجا که غلامرضا به صراحت وصیت کرده بود تا پس از شهادتش، فهیمه ازدواج کند و مجرد نمانَد؛ مدتی میگذرد تا به عقد برادر غلامرضا یعنی علیرضا در می آید و این بار فرزندی به دنیا میآورد که اسمش را غلامرضا میگذارند. اما فهیمه از علیرضا میخواهد که زندگی تازه شان را رها کند و به جبههها برود. باز هم نامههایی بین او و همسرش رد و بدل میشود؛ نامههایی که به گفته خود علیرضا، وی را متنبه کرد. فهمیه در همه این ایام سرشار از شور و ایمان است؛ درس اخلاق میدهد و پیام رزمندگان را به گوش مردم میرساند. اما در سال 1367 بر اثر حادثهای از دنیا میرود.
"به نام آن که خالقمان بود... و پیوند دهندهمان در قلبها. و جهت دهندهمان در هدف ها. غلام رضا، همسر رزمنده، مهربان و عزیز و دوست داشتنی من! روز تولد، تذکری است برای انسان؛ تذکری تکان دهنده؛ باشد که هر زمان همانند این روز برایمان بیدارباشی باشد! بیست و یک سال، به بیانی دیگر ۷۶۶۵ روز و به زبانی دیگر، ۱۸۳۹۶۰ ساعت و یا ۱۱۰۳۷۶۰۰ دقیقه و از همه بالاتر و چشم گیرتر، ۶۶۲۲۵۶۰۰۰ ثانیه گذشت و گذشت؛ اما جای شُکرش باقی است که لااقل حدود دو سال خالصانه و صادقانه در راه او، او که تو را آفرید و او که پناه بی پناهان و یاور تنهاماندگان است، قدم نهادی.
غلام رضای من، صادق و خالص عزیز من! بدان این یگانه همسرت، آنکه به خاطر رضای خدا، رضا را انتخاب کرد، هم می خواهد که تو به آن راه خدا بروی. پیروزی را تکتیرها و رگبارهای شما، خون دوستان شما، خاک گلگون سرزمینتان، بشارت میدهد و شما پیروزید، چه بکُشید و چه کشته شوید. میدانم حتی اگر در این راه به آرزویت - که شهادت است – نرسی؛ تو خالص شدی و تو در گروه صالحین قرار گرفتی و این دیگر با خداست؛ خدایی که همیشه از او می خواهم تو آن گونه شوی که او میخواهد.
فهیم، همسرت؛ آن که میخواهد با شما در کنارتان به سوی مقصودتان رَوَد.»
⬛@sut_kongere_shohada⬛