فرشاد هر روز زمانی رو برای فعالیت توی فضای مجازی در نظر میگرفت و پشت گوشی قشنگش بین وب گردی ها و دیدن ویدیو های جورواجور ، با دوستاش و افرادی که توی گروه های مختلف عضو بودن صحبت میکرد یا دربارشون نظر میداد و میگذشت. اولش همه چیز خوب بود و ساده به نظر میرسید تا این که بعد از یه مدت تغییرات شروع شد. افراد کمتری سمتش می اومدن، بازخورد کمتری میگرفت و دیگه مثل قبل باهاش ارتباط برقرار نمی شد، اما خودش نمی دونست و همچنان به فعالیتش ادامه می داد.
یک روز به طور اتفاقی وقتی که داشت با دوستش مجید چت میکرد باخبر شد آتوسا که توی گروه دورهمیشون عضو بوده و فرد فعال و پر تکاپویی بوده حالا گوشه نشین شده و خودش رو از بچه های گروه دور کرده. وقتی علت رو جویا شد مجید اون رو متوجه حرفهایی که زده بود کرد و مثالهایی رو براش زد! فرشاد شروع کرد به بهونه آوردن و از خودش دفاع کرد و قصد داشت مجید رو قانع کنه که حرف خاصی نزده ولی مجید بهش ثابت کرد که غیر از یکی دو مورد باقی حرفهایی که توی گروه زده بی دلیل بوده و باعث شده یک نفر آزرده خاطر بشه. فرشاد نمی خواست این موضوع رو بپذیره و مجید هم با دیدن شرایط بحث رو ادامه نداد. فرشاد همچنان به فعالیت خودش ادامه می داد. زمانی که توی خونه بود خیلی راحت به مبل تکیه می داد و در حالی که لیوان چایش رو دستش گرفته بود درباره افراد مختلف اظهار نظر میکرد و می گفت و می گفت و می گفت.
زمان گذشت تا این که یک روز مسعود که یکی از همکارهای فرشاد بود موقع استراحت اون رو کنار کشید و درباره اتفاقی که افتاده بود بهش گفت. بله! متاسفانه نوید یکی از افراد گروهی که فرشاد عضوش بود خودکشی کرده بود. مسعود که فرشاد رو به اون گروه برده بود به شدت ناراحت بود و حتی خودش رو هم مقصر می دونست.ابتدای امر طبق معمول فرشاد از زیر بار مسئولیت شونه خالی کرد ولی وقتی مسعود که از زندگی نوید مطلع بود به چند مورد اشاره مستقیم کرد فرشاد متوجه فاجعه شد. اون فقط برای این که زمان رو بگذرونه درباره زندگی نوید حرفهایی زده بود و چون نوید فردی کم سن و سال تر از بقیه و تحت آسیب های روحی و روانی بود تصمیم گرفته بود به زندگی خودش پایان بده ولی خوشبختانه موفق نشد و راهی بیمارستان شد.
فرشاد که با این شوک به خودش اومده بود متوجه این موضوع شد که به صورت مستقیم و یا غیر مستقیم با کلامش چه اثراتی روی دیگران گذاشته. بعد از اون حادثه از موبایلش فاصله گرفت. به عقب برگشت و حرفها و اظهار نظر هایی که کرده بود رو توی خلوت خودش مرور کرد، فهمید خیلی از حرفهایی که روی حساب سرگرمی زده بود اونقدر مخرب بودن که باعث رنجش و فاصله گرفتن دیگران ازش شدن. اون خبر نداشت ولی واژه ها کار خودشون رو کرده بودن. واژه هایی که گاهی مخرب تر از بمب هستن و میتونن بنیان یه زندگی رو از هم بپاشن. فرشاد مدتی فعالیتش رو کمتر کرد، بیشتر از این که گوینده باشه شنونده شد و سعی کرد پیش از هر حرفی موقعیت سنجی داشته باشه. وقتی به فعالیت سابقش برگشت که نگاه درست تری به مسائل داشت. از اون زمان به بعد تصمیم گرفت رابطش رو با افراد دور و برش اصلاح کنه، برای افرادی که میتونست باهاشون ارتباط بگیره و ازش ناراحت بودن ماجرا رو بازگو و ازشون دلجویی کنه ، عاقلانه برخورد کنه و در نهایت با احترام بیشتری با آدم هایی که هرکدوم شرایط خاصی توی زندگیشون داشتن رفتار کنه.
واژه ای که در اختیار ماست میتونه بهترین وسیله و در عین حال خطرناک ترین اسلحه باشه، امیدوارم این واژه هیچوقت طوری خرج نشه که باعث آسیب بشه.
