همه ما سرجامون ایستادیم و با تعجب نگاهمون رو بین همدیگه حرکت می دادیم که پیمان آروم آروم توی محوطه عمارت شروع به حرکت کرد و در همون حین چشماش رو بست و زیر لب چیزهایی گفت. مش رحیم که شوکه و مضطرب به نظر میرسید به سرعت سمت پیمان رفت و گفت: چیزی شده آقا پیمان ؟ پیمان متوقف شد سرش رو به سمت مش رحیم چرخوند و گفت : این خونه ساکن داره . مش رحیم گفت : منظورت چیه ؟ پیمان گفت : من متوجه حضورشون شدم . چند نفر اینجا ساکن هستن. مش رحیم با صورتی در هم رفته گفت : اما غیر از ما که ... پیمان کلامش رو برید و گفت : آقا رحیم ... خوب میدونی منظورم چیه ! آدمها رو نمیگم . مش رحیم سرخ و سفید شد و گفت : بله ! من و نیلوفر اومدیم جلو و گفتم : چیزی شده ؟ پیمان رو به من کرد و گفت : شما متوجه چیزی نشدید ؟ گفتم : چی مثلا ؟ پیمان گفت : سر و صدا یا نشونه ای از حضور افرادی غیر از شما توی عمارت . من نگاهی به نیلوفر انداختم و بعدش رو به پیمان گفتم : چرا ... من یه چیزایی دیدم. نیلوفر با شتاب گفت : منم یه صداهایی شنیدم. پیمان گفت : این عمارت ساکن داره . ساکناش هم خیلی قدیمی ان . مش رحیم گلویی صاف کرد و گفت : از کجا فهمیدی ؟ پیمان گفت : این یه قدرت درونیه ، شایدم یه موهبت . پرسیدم : خطرناکن ؟ پیمان گفت : به نظر که بی آزارن . مش رحیم گفت : آقا پیمان راست میگه ... همونطور که دیشب بهتون گفتم تا حالا به کسی آسیب نرسوندن. گفتم : چرا سعی دارن با ما ارتباط بگیرن ؟ یا این که خودشون رو نشون بدن ؟ پیمان از روی عدم اطلاع سری تکون داد و گفت : نمی دونم ! شاید میخواستن شما رو متوجه چیزی کنن یا اخطار بدن ... نیلوفر با ترس پرسید : اخطار ؟ مش رحیم نذاشت مکالممون تموم بشه و حرفمون رو قطع کرد و گفت : چرا اینجا وایستادید ! اینجوری بده ... بفرمایید داخل ، آقایون ، خانم بفرمایید داخل عمارت، من وسایل پذیرایی رو براتون آماده میکنم . هر سه با مش رحیم همراه شدیم و راه افتادیم و رفتیم داخل ساختمون.
با پیمان دو ساعتی کنار هم بودیم و بعد از کلی خوش و بش کردن و تعریف کردن خاطرات ریز و درشت بالاخره تصمیم گرفت که بره. من و مش رحیم و پیمان از ساختمون خارج شدیم و توی محوطه عمارت بودیم که مش رحیم گفت: حالا چرا اینقدر عجله ؟ ناهار میموندی آقا پیمان؟ پیمان با لبخندی تصنعی رو به مش رحیم گفت : بابت پذیرایی ممنون ، راستش مدتها بود اینجوری توی یه جمع حضور نداشتم. از این که با شما آشنا شدم خوشحالم ولی خب هر اومدنی یه رفتنی هم داره دیگه. باید برم به یه سری کارهام برسم. من بهش گفتم: هر طور راحتی ، من که فکر نمی کنم این آشنایی بی دلیل بوده باشه ولی به هر حال ممنون از این که جمع ما رو قبول کردی ! پیمان گفت: خواهش میکنم. مش رحیم دستی به صورتش کشید و گفت : خب پس خدا کنه بیشتر همدیگه رو ببینیم ! ببخشید آقا پیمان من باید برم آشپزخانه به غذا سر بزنم ، اگه امری نیست از من خداحافظ . مش رحیم و پیمان خداحافظی کردن و من تا دم در بدرقش کردم. یادم افتاد که شماره اش رو بگیرم و اون هم شماره من رو گرفت تا در ارتباط باشیم و وقتی گوشی موبایلش رو از جیبش درآورد بعد از این که متوجه نگاه من شد به گوشی دکمه ای سادش اشاره کرد و گفت : راستش من مثل شما شهریا خیلی دنبال اینترنت و چی بهش میگید ... فضای مجازی و اینجور داستانا نیستم. همین کارم رو راه میندازه. لبخندی زدم و گفتم: کار درست رو شما میکنی ، زغوغای جهان فارغ! وقتی داشتیم از هم جدا میشدیم و پیمان از عمارت خارج میشد نگاهی به دور و بر انداخت و سرش رو آورد نزدیک گوش من و گفت: سعی کنید هرچه زودتر از این عمارت برید . لبخند من محو شد و جاش رو به نگاهی معنا دار و نگران داد و گفتم: چطور مگه ؟ چیزی شده ؟ پیمان گفت: شرمنده آقا افشین . چیزی ازم نپرس خیلی نمی تونم دربارش حرف بزنم. همین قدر بدون که اینجا جای مناسبی برای موندن شما نیست. دستش رو محکم گرفتم و طوری که اون فقط صدام رو بشنوه در گوشش زمزمه کردم: گوش کن آقا پیمان ! من خودم به قدر کافی مشغله ذهنی دارم و از دیروز که پامون رو گذاشتیم توی این عمارت دارم با چیزهای جدید و غیر منتظره مواجه میشم. خواهش میکنم اگر چیزی هست که ممکنه .... ممکنه ما رو توی دردسر بندازه بهم بگو ! پیمان دستش رو آروم آزاد کرد و گفت : اهالی اینجا چیزهایی میدونن و بهم اخطار دادن. لطفا نپرس چون نمی تونم بگم ، گفتنش به صلاح نیست. تو و خواهرت باید هرچه زودتر این عمارت رو ترک کنید . هر چی زودتر بهتر . این یه خواهشه ... چون اونها نمیخوان آسیبی به شما وارد بشه. با پریشونی گفتم : این چیزا رو از کجا میدونی؟ توی این مدت کوتاهی که داخل عمارت بودی باهات حرف زدن؟ آیا ... امکانش وجود داره که من هم باهاشون حرف بزنم ؟ پیمان به نشانه رد کردن حرفم سری تکون داد و گفت: نه ! اونا اجازه نمیدن هرکسی باهاشون صحبت کنه ... ضمنا ارتباط من ذهنی بود نه کلامی . آقا افشین ... لطفا چیزی که گفتم رو جدی بگیر. با عصبانیت گفتم: اینجوری که نمیشه ! من باید بدونم دلیل این پافشاری روی ترک عمارت چیه؟ اصلا حضور ما توی عمارت چه ارتباطی با این موجودات داره؟ پیمان از درب نرده ای عمارت خارج شد و گفت: شرمنده ام . به گوشی موبایلش اشاره کرد و گفت: سعی میکنم باهات در ارتباط باشم. و این بار لبخندی پرتنش روی صورتش نقش بست و در حالی که ازم جدا شد خداحافظی کرد و کم کم از من و عمارت دور شد. من توی درگاه وایستاده بودم و در حالی که دستم رو بالا آورده بودم و برای پیمان تکون میدادم رفتنش رو می دیدم. سعی کردم خودم رو جمع و جور کنم ولی انگار پیمان با حرفهای آخرش سرم رو سنگین کرده بود. یه اخطار! بدون هیچ پاسخی درباره چراییش . همونطور که توی همون راه و کنار درخت های بلند قامت از عمارت دور میشد زیر لب گفتم: نمی دونم ایجا چه خبره، ولی شاید حق با پیمان باشه ... نمی دونم !
درب نرده ای رو بستم و توی محوطه عمارت مشغول قدم زدن شدم که گوشیم زنگ خورد ، تا اسم مرتضی رو دیدم سریع جواب دادم و صداش رو شنیدم: الو افشین ... گفتم: سلام مرتضی ، خوبی ؟ گفت: به به سلام ، چطوری ؟ خوبی؟ آقا شرمنده تماس گرفته بودی مشغول بودم نتونستم جواب بدم. گفتم: خدا رو شکر ما هم هستیم دیگه ، نه بابا دشمنت شرمنده. راستش صبح که زنگ زدی منم خواب بودم. گفت: خواب بودی؟ کجایی؟ مگه سرکار نرفتی؟ گفتم: نه ... قضیش مفصله ولی من و خواهرم تهران نیستیم. مرتضی خنده ای از روی هیجان کرد و جواب داد: خب ! چه بی خبر ؟ پس خواهر برادری رفتید سفر ... حالا کجا رفتید ؟ گفتم: راستش یهویی شد ، نیلوفر ازم خواست بریم یه جایی یه خرده آب و هوا عوض کنیم و سرم سبک بشه ... یه جاییه واسه دوستشه ... اسمش ویلاست ولی از این عمارتای قدیمیه . اگه شد چندتا عکس میگیرم و برات میفرستم. مرتضی نفسی کشید و گفت: آهان! خب خوب کاری کردید ... الان خودت خوبی؟ راستش بعد از اون شب که با هم جدی تر درباره خوابات صحبت کردیم یکمی نگران شدم ، بیشتر به اون خاطر زنگ زدم ببینم حال و اوضاعت میزونه ؟ گفتم: آره بدک نیستم . از وقتی اومدیم اینجا یه سری اتفاقات افتاد که وقتی برگشتیم مفصل برات تعریف میکنم ولی در این حد بدون با اومدنم به این سفر نوع خواب دیدنم ، حتی حضور کامبیز توی خوابام هم تغییر کرده. اون حال و هوایی که توی تهران داشتم ، اون فشاری که روم بود ازم برداشته شده ... انگار واقعا سبک تر شدم ولی اتفاقات پیرامون ذهنم رو درگیر کرده. مرتضی مکثی کرد و گفت: جالبه ! خیلی دوست دارم بدونم چی بهت گذشته ، حتما منتظر می مونم. راستی اون کاری که اون روز دربارش صحبت کردیم رو تونستی انجام بدی؟ منظورم همون حرف زدن با کامبیز و اطلاع از دنیای اون طرفه ! گفتم: نشد! نه این که نخوام انجام بدم ... اصلا وقتی توی خواب با کامبیز مواجه شدم اجازه فکر کردن و تصمیم گیری رو ازم میگرفت. بیشتر زمان خوابم موقعی که اون توش حضور داشت و بهش مربوط میشد طوری پیش میرفت که به اختیار اون میگذشت. انگار که یه چیزایی رو من فقط باید تماشا می کردم . مرتضی گفت: عجب ! جالب و همین طور عجیبه ... امیدوارم بیشتر بتونیم دربارش حرف بزنیم. به هر حال همین که صدات رو شنیدم و فهمیدم حالت خوبه برام کافیه. خب دیگه ... من باید برم. یادت باشه حتما برام از اونجا عکس بفرستیا. گفتم: حتما . گفت: کاری نداری ؟ گفتم: نه دیگه برو به کارت برس ... خوشحال شدم صدات رو شنیدم. گفت: قربونت. به آبجیتم سلام برسون. بعد از خداحافظی و پایان تماس کمی توی محوطه عمارت گشت زدم و برگشتم داخل ساختمون پیش نیلوفر.
نیلوفر روی صندلی نشسته بود و داشت با گوشیش کار میکرد که با دیدن من گفت: خب ، چه خبر ؟ گفتم: فکر نمیکنم اینجا موندنمون به صلاح باشه. نیلوفر که با شنیدن این حرف متعجب شد گفت: چطور مگه؟ گفتم: پیمان موقع رفتن چیزایی گفت ولی صحبتاش رو باز نکرد. یه جور هشدار . نیلوفر سر جاش ایستاد و گفت : یعنی خطری ما رو تهدید میکنه ؟ گفتم: چیزی نمی دونم ... با یه سری نشونه مواجه شدیم و پیمانی که چند ساعته باهاش آشنا شدیم میاد توی عمارت و متوجه میشیم میتونه با ماورا ارتباط بگیره و آخرسر از طرفشون بهمون اخطار میده. نیلوفر گفت: چقدر میشه روی حرف پیمان حساب کرد ؟ گفتم : واقعا نمی دونم ، ما اونقدری که باید نمیشناسیمش . ولی با طرز برخوردش به نظر نمی اومد که بخواد ما رو سر کار بذاره. نیلوفر ادامه داد: به نظرت مش رحیم چیزی میدونه ؟ گفتم: مطمئن نیستم ، شاید اگر بدونه هم چیزی نگه ! به هر حال اون داره با این فضا و اون موجودات زندگی میکنه . شاید اصلا برای این که جون خودش به خطر نیفته چیزی بهمون نگه . نیلوفر گفت: راستش منم فکر نمی کنم خیلی بتونیم اینجا بمونیم. گفتم: یعنی نظرت اینه که بریم ؟ نیلوفر به نشونه تایید سر تکون داد و گفت: من اصلا فکر نمیکردم اینجا اینقدر ماجرا داشته باشه! افشین ... من می ترسم. از این که نکنه اتفاقی برات بیفته. اونوقت خودم رو نمی بخشم. گفتم: مگه قراره اتفاقی بیفته ؟ گفت: خب من نگران شدم ! گفتم : تو هم مثل من از چیزی خبر نداشتی... نشستم روی صندلی مقابل نیلوفر و گفتم: نمی تونیم همین جوری بریم ، شاید باید از یه چیزایی سر دربیارم. نیلوفر گفت: میگم ... اگه مش رحیم. انگار که باقی حرفش رو قورت داده باشه ادامه نداد و گفتم: چی میخوای بگی ؟ نیلوفر بهم نزدیک شد و گفت: اگه مش رحیم اونی نباشه که نشون میده چی؟ وقتی این پریشونی رو توی چهره نیلوفر دیدم گفتم: منظورت اینه که ... ببین باور کن خودمم گیج شدم و چیزی به ذهنم نمیرسه ! چیزی دستگیرم نشده پس با قطعیت نمیشه دربارش حرف زد. شاید یه سری از رفتاراش عجیب باشه ولی هنوز هم به نظر یه آدم معمولی میاد . می دونستم که دارم نیلوفر رو دلداری میدم ، در صورتی که خود من هم پس ذهنم نسبت به مش رحیم شک داشتم. چیزی میدونست و نمیگفت؟ عمدا چیزی رو پنهان کرده بود؟ یا آیا واقعا همون چیزی بود که توی رفتارش به ما نشون میداد یا چهره ای که ازش دیده بودیم فقط یه ظاهرسازی بوده؟
قسمتهای قبلی این داستان رو از اینجا مطالعه کنید :
قسمت یکم | قسمت دوم | قسمت سوم | قسمت چهارم | قسمت پنجم | قسمت ششم | قسمت هفتم | قسمت هشتم | قسمت نهم | قسمت دهم
