
بعداز ناپدید شدن شمایل بین درختها به سمت نیلوفر برگشتم و گفتم : تو هم دیدیش ؟ نیلوفر که مشخص بود حواسش نیست با تعجب گفت : چی رو ؟. با این که احتمال میدادم متوجه چیزی که من دیدم نشده باشه باز انگار دنبال چیزی برای تایید خودم بودم. نیلوفر مکثی توی چهرم کرد و پرسید : چیزی دیدی ؟ گفتم : احساس کردم ... هیچی ولش کن . از ساختمون عمارت خیلی دور نشده بودیم که با صدای مش رحیم به خودمون اومدیم: خانم ، آقا ! تشریف بیارید صبحانه آمادست . نیلوفر گفت : الان میایم . رو به من کرد و گفت : بریم که حسابی گرسنه ام . راه افتادیم و رفتیم سمت عمارت ولی در همین حال هنوز ذهنم پیش درختها بود و چیزی که دیده بودم.
وارد ساختمون که شدیم ، از همون اول حس کهنگی و قدمت عمارت قشنگ بهم منتقل می شد. سقف مرتفع و گچ کاری شده با نقوش تذهیبی، دیوارهای گچی بلندی که مثل بناهای مدرن شهری خالی بودنشون توی ذوق نمیزد و در قسمتهایی با آینه کاری های ریز و نقش و نگارهای مینیاتوری تزیین شده بود. سرم رو داخل فضا میچرخوندم و انگار از دیدن چنین جایی سر ذوق اومده بودم. مش رحیم که کمی جلوتر میرفت گفت : بفرمایید از این طرف. ما رو به یه قسمت از ساختمون هدایت کرد که یکم از سطح خود محیط بالاتر بود و یه پله میخورد. عجب منظره ای ! باورم نمی شد که دارم اُرسی می بینیم . بازی نورهای رنگی عبور کرده از قاب ارسی نظرم رو جلب کرده بود که با صدای مش رحیم به خودم اومدم : آقا بفرمایید ! از دهن می افته . با صداش یه دفعه متوجه اشاره به سفره ای که آماده کرده بود شدم و گفتم : دستت درد نکنه ! نشستیم پای سفره و شروع کردیم به خوردن که مش رحیم گفت : با اجازتون من برم . نیلوفر گفت : کجا ؟ مش رحیم لبخندی زد و گفت : خانم میرم یه خرده به باغ برسم. گفتم : غریبی نکن مشدی ، بیا یه لقمه با ما بخور . گفت : نوش جونتون،قبل از این که شما بیاید صرف شده. گفتم : اصرار نمیکنم ، هرطور راحتین . مش رحیم گفت : کاری داشتید من اطرافم . دستم رو تکون دادم و مش رحیم رفت . مشغول صرف صبحونه بودیم که به نیلوفر گفتم : اینجا رو خوب حفظ کردن. گفت :با این که مرمت شده ، ولی آره به طور کلی خوب مونده. گفتم : بوی تاریخ رو قشنگ میشه از در و دیوار این عمارت حس کرد. نیلوفر که متوجه ذوقم شده بود گفت : توجهت رو جلب کرده ها . گفتم : آره ، آدم رو جذب خودش میکنه ، به خصوص فضاسازیش .گفت : تا اونجایی که میدونم چند سال پیش ، بعد از تعمیرات بنا خواهر مریم که معماری خونده ، داشت اینجا یه کارایی میکرد . علاقه شدیدی به فضاسازی سنتی داشت احتمالا یه سری از نقش و نگارها و آثار روی دیوار ها هم کار خودشه. گفتم: اون اول یه جوری گفتی ویلا تصورم یه چیز دیگه بود ، اصلا فکرش رو نمی کردم با چنین جایی مواجه بشم. به خوردن صبحونه ادامه دادیم.
بعد از اتمام صبحونه در حالی که به اُرسی خیره بودم ، حس کردم چشمام سنگین شده و نمی تونم بشینم و به نیلوفر گفتم : اگه کاری داری برو به کارت برس من همین کنار یه چرتی میزنم. نیلوفر گفت : الان ؟ گفتم : درست نتونستم بخوابم. یه چند دقیقه دراز میکشم. لم دادم به تشکچه ای که کنار دیوار بود و در حالی که نسیم ملایمی از زیر ارسی نیمه باز می اومد داخل و میخورد به صورتم همون جا بیهوش شدم. نمی دونم چقدر طول کشید که باز هم خواب دیدم و باز هم وارد دنیایی شدم که دیگه بهش عادت کرده بودم. این بار سنگینی دفعات قبل رو نداشت ولی حس میکردم یه تجربه جدیده . مشغول قدم زدن بودم که یه دفعه پسربچه ای دوید سمتم و گفت : بابا ، دلم برات تنگ شده ! نشستم و خودم رو هم قدش کردم و گفتم : ولی ، من که بابات نیستم . صدای یه زن رو شنیدم و در حالی که پسر رو صدا میکرد سمتم اومد و گفت : میثم ، مگه نگفتم بابایی خستس . با اخم اومد و دست بچه رو کشید و با خودش برد. یادم اومد ، اونها لیلا و میثم بودن ! اما این بار ملاقاتمون فرق داشت . مثل عوض شدن پرده نمایش صحنه عوض شد. این بار یه جای شلوغ و پر تردد بود. همهمه بود ، مردم رو نمی دیدم ولی دورم پر آدم بود. از اون وسط یه دفعه یکی داد زد : افشین . ناگهان همه ساکت شدن ، اومد سمتم ... کامبیز بود . گفت : اینجا رو یادته ؟ گفتم : نه ! گفت : اینجا بازاره . سری اطراف چرخوندم و گفتم : آره ! یادم اومد . بار جا به جا میکردم . گفت : میکردیم ! گفتم : یعنی چی ؟ گفت : میرزا رو یادته ؟ میرزا اکبر . گفتم : همون که توی راسته بزازها بود ؟ گفت : آره ! خودشه .گفتم : خب ؟ گفت : وقتی از همه جا بریدم رفتم پیشش و گفتم میرزا ، میخوام بیام وردستت . اونم من رو قبول کرد . کارگری برای میرزا زندگیم رو عوض کرد . گفتم : اما ... من هیچوقت پیشش کار نکردم. کامبیز لبخندی طعنه آمیز زد و گفت : نه ! کار نکردی . چون فکر میکردی آدم درستی نیست ! گفتم : من فقط دربارش شنیده بودم. گفت : مشکل تو این بود که میخواستی توی بازار به شنیده ها اکتفا کنی ولی من رفتم زیردستش و تازه فهمیدم چه آدم بزرگیه. صحنه عوض شد . یه آن دوباره خودم رو توی یه فضای دیگه دیدم . کامبیز از پشت سر اومد و گفت : اینجا رو میشناسی ؟ گفتم : آره ... کارگاه تراشکاری ! گفت : جایی که پای من هیچوقت بهش باز نشد.
سرم رو چرخوندم و دیدم مقابل یه ساختمون بزرگم و گفتم : اینجا کجاست ؟ گفت : همون جایی که توش درس خوندم. بعد از آشنایی با میرزا ... جدای از کار بهم علم داد. اجازه داد رشد کنم ، کنار کار درسم رو ادامه دادم و چند سال بعد شدم مهندس ! همون جایی که تو بهش نرسیدی . انگار دلهره و اضطراب سراسر وجودم رو پر کرده بود . انگار داشتم توی خواب تنبیه میشدم. کامبیز گفت : هر وقت توی بازار از دم مغازه میرزا اکبر رد میشدی ، از دور بهش یه نگاه مینداختی و میرفتی . اما من رفتم پیشش و زندگیم دگرگون شد . چون میرزا سواد داشت ، تجربه داشت ، معرفت داشت .گفتم : دلم میخواست اما ! کامبیز حرفم رو قطع کرد و گفت : اما ،هیچوقت امتحانش نکردی . فقط برای یه بار ! تو ترسیدی افشین . تو از حرف بازاری ها ترسیدی . از این ترسیدی که بری پیش میرزا و حرف بشنوی . از این که نکنه چیزی پیش بیاد که نتونی سرت رو بالا بگیری ! آدم های دورت نمی تونستن بزرگی میرزا رو ببین . ولی من رفتم پیشش .برای بار چندم فضا عوض شد و یه آن خودم رو وسط یه جای تاریک دیدم. هیچ چیزی بین من و کامبیز نبود . درست توی دل تاریکی ! کامبیز گفت : من برای این زندگی تلاش کردم . تو ترسیدی افشین ... از همه چیز ، تو از چیزهایی که دوست داشتی گذشتی . گفتم : اما اون فقط یه انتخاب بود ! گفت : یه انتخاب که مسیر زندگیت رو عوض میکرد . بعد از بازار رفتی سمت تراشکاری ، تولید قطعات ، تعمیرات ، کار با دستگاه های صنعتی ، اما توی هیچکدوم به جایی که باید نرسیدی ... الان چی هستی ؟ یه سرکارگر ؟ قهقهه ای زد و گفت : این تموم چیزیه که میخواستی ؟ انگار خودم رو توی اون فضا باخته بودم و تسلیم حرفهای کامبیز شده بودم . کرختی بدنم رو حس می کردم ، اما تا به خودم اومدم متوجه شدم زمین زیر پام سست شده و داره من رو می بلعه. به کامبیز التماس کردم که دستم رو بگیره ولی اون ایستاد و فرو رفتنم رو تماشا کرد و گفت : می بینی چقدر سخته ؟ من الان توی این موقعیتم. در حالی که فرو رفتنم رو حس میکردم گفتم : کمکم کن کامبیز ! گفت : اونی که کمک نیاز داره منم نه تو . به من کمک کن تا نتیجش رو ببینی . تا اومدم بپرسم چجوری زیر پام خالی شد و سقوط کردم.
از خواب پریدم. سرم رو گرفتم و گفتم : لعنت بهت کامبیز ! صدای تپش قلبم توی گوشم بود ، حال عجیبی داشتم . کمی سر جام نشستم و وقتی هوش و حواسم سرجاش اومد راه افتادم و از ساختمون زدم بیرون و مش رحیم و نیلوفر رو دیدم که داشتن با گل و گیاه کلنجار میرفتن و صحبت میکردن. رفتم سمتشون . سعی کردم خودم رو طبیعی جلوه بدم.نیلوفر با دیدن من گفت:بیدار شدی؟ گفتم:اصلا نتونستم بخوابم! مش رحیم رو صدا زدم سرش رو به طرف من چرخوند و گفت : جانم آقا . گفتم : اینجا چقدر قدمت داره ؟ مش رحیم سرش رو خاروند و گفت : والا آقا راستش رو بخوام بگم نمی دونم. فقط یادمه اینجا از زمان ارباب رعیتی هست. آقای خدابیامرزم خدمتکار پرویز خان بود. نیلوفر گفت : یعنی پدر مرجان و مریم ؟ گفت : بله ، من طفل بودم که اومدیم اینجا و با ننه و آقام ساکن شدیم . پرویز خان آدم بزرگ و خوش طینتی بود. اگه خودش و خانوادش یکی میخوردن ، دو تا به ما می دادن. بعد از فوت آقام من که دیگه جوونی شده بودم شدم معتمد پرویزخان . من همین جا ازدواج کردم ، همین جا بچه دار شدم و اگه خدا بخواد دیگه همین جا هم راهی دیار باقی میشم. گفتم : دور از جون . پس خانومت کجاست مش رحیم ؟ گفت : اون خدابیامرز چند وقتی میشه عمرش رو داده به شما . گفتم : خدا بیامرزه ، روحشون شاد . نیلوفر گفت : چندتا بچه داری عمو ؟ گفت : یه پسر دارم ، اسمش اردلانه ، حدودی هم سن و سال شماست . الانم خارجه، رفت برای تحصیل همونجا موندگار شد و زندگی تشکیل داد. الانم کسی شده برای خودش و خدا رو شکر سری توی سرها داره. نیلوفر گفت : خدا حفظش کنه ، با هم در ارتباطید ؟ مش رحیم لبخند کم جونی زد و گفت : هی ، هر از گاهی یه حالی میپرسه دیگه ! همین که میدونم حالش خوبه راضی ام .پرسیدم: پرویزخان چی شد؟ گفت: یه مدتی به اوامرش رسیدگی می کردم تا این که بنده خدا یه مرض لاعلاج گرفت. یه مدت دوا درمون کرد و دست آخر وقتی دید فایده ای نداره خونه نشین شد و بعدشم عمرش رو داد به شما. خانومش، فخری خانم هم بعد از پرویز خان نتونست طاقت بیاره و دست دخترهاش رو گرفت و رفتن تهران. میگفت نمی تونه بدون پرویزخان اینجا رو تحمل کنه. اینجا رو سپردن به ما و ایام گذشت تا امروز که خدمت شمام. گفتم: عجب ، زنده باشی مشدی.
چند ساعتی گذشت و تا عصر با نیلوفر حسابی خودمون رو سرگرم گل و گیاه و هم صحبتی با مش رحیم کردیم و بعدشم ناهار خوردیم و بعد از اون هم از عمارت زدیم بیرون تا محدوده اطراف رو بگردیم. از اونجایی که خیلی نمی خواستیم دور بشیم ماشین نبردیم و از مش رحیم هم خواستیم با ما بیاد ولی قبول نکرد و گفت نمی تونه عمارت رو تنها بذاره! از ما اصرار و از اون مرد انکار و آخرسر هم دوتایی رفتیم برای گشت و گذار. از همون راه باریکه که اومدیم برگشتیم و سعی کردیم محدوده اطراف رو یه نگاهی بندازیم. عجب جای سرسبزی بود. همین طور با نیلوفر گرم صحبت بودیم و راه می رفتیم که چشممون به یه کلبه افتاد. به نیلوفر گفتم: تو هم می بینیش؟ گفت: آره! نگاهی به اطراف انداختم، نه دیواری بود نه حفاظی... یه زمین نسبتا بزرگ بود و یه علفزار و یه کلبه جمع و جور وسطش.گفتم: به نظرت واسه کسیه؟ نیلوفر سری تکون داد و گفت: نمی دونم، افشین! چی توی سرت میگذره ؟ گفتم: یه نگاهی بندازیم . نیلوفر با بی میلی و اضطراب گفت: یه کلبست دیگه، فکر نمی کنم چیز خاصی داشته باشه.گفتم: من میرم جلو تو هم پشتم بیا. نیلوفر سراسیمه گفت: آخه تو با اون چی کار داری؟ بیا بریم. افشین! و من که سرم توی کار خودم بود و به نیلوفر اهمیتی ندادم رفتم سمتش .از یه جایی به بعد دیگه صدای نیلوفر رو نشنیدم ، به کلبه که نزدیک میشدم فقط صدای وزیدن باد و خش خش علفزار و شاخ و برگ درختها می اومد. بالاخره بهش رسیدم . درش نیمه باز بود، دستم رو انداختم و درب رو آروم هل دادم و صدای قژقژ درب چوبی رو شنیدم. یه گام برداشتم و جلوتر رفتم. کمی مکث کردم تا چشمم عادت کنه و بهتر بتونم توی کلبه رو ببینم ، ولی با دیدن فضای داخل شوکه شدم !
قسمتهای قبلی این داستان رو از اینجا مطالعه کنید :
قسمت یکم | قسمت دوم | قسمت سوم | قسمت چهارم | قسمت پنجم | قسمت ششم
این قسمت کمی طولانی شد ولی از این که این داستان رو دنبال میکنید ممنونم و منتظر شنیدن نظراتتون دربارش هستم.