دیگری - قسمت هشتم

با قدمی لرزان از چارچوب درب کلبه عبور کردم و رفتم داخل تا از چیزی که دیده بودم مطمئن بشم. باورم نمیشد، یه قاب نقاشی شده بزرگ روی دیوار روبرو بود. درست دیده بودم ، پرتره ای از پدرم! نزدیکش شدم، بهش دست کشیدم پوسته نقاشی قدیمی بود. شمایلی از پدر که یه اسلحه شکاری دستش بود و یه لباس رسمی به تنش در حالی که روی صندلی نشسته بود و با اقتدار به تصویرگر خیره شده بود. گوشیم رو درآوردم و فورا از نقاشی عکس انداختم. سرم رو چرخوندم و اطراف رو نگاه انداختم، فضای داخل کلبه مرتب بود. پس یعنی کسی اونجا ساکن بوده! توی بهت و ناباوری بودم که تصمیم گرفتم به سرعت از کلبه خارج بشم.

وقتی رفتم بیرون نیلوفر رو ندیدم و تا لب جاده دویدم. سر چرخوندم و شروع کردم به صدا زدن نیلوفر! کمی بعد از پشت درختها اومد سمتم و گفت: چی شد؟ کار خودت رو کردی بالاخره؟ گفتم: اینجا دیگه کجاست اومدیم؟ با تعجب پرسید: چطور مگه؟ چی شده؟ گفتم: بیا بریم بهت میگم. شروع به حرکت کردیم و کمی که از کلبه دور شدیم گفتم: نیلوفر، یه چیزی بهت نشون میدم فقط خودت رو کنترل کن، باشه؟ گفت: چی شده باز؟ گوشی رو درآوردم و عکسی که انداخته بودم بهش نشون دادم. گوشه ای ایستاد و با بزرگ کردن تصویر و گذاشتن دستش جلوی دهانش گفت: این... این که... گفتم: آره، باباست. گفت: این رو از کجا آوردی ؟ گفتم: توی کلبه ، یه قاب بزرگ نقاشی شده ازش روی دیوار بود. نیلوفر با چهره ای در هم رفته و نگران گفت: این ... اینجا چی کار میکنه؟ گفتم: نمی دونم ولی باید بفهمیم. گفت:همچین چیزی رو تا حالا ندیدم. گفتم: منم همین طور، ولی الان که خوب فکر می کنم یادم میاد چند سال پیش بابا خدابیامرز یه دفعه که داشت درباره شکار صحبت می کرد، یه چیزایی درباره خودش و شکار پرنده و اینجور چیزا گفته بود. نیلوفر گفت: آخه کی باید نقاشی بابا رو توی یه کلبه، اونم اینجا نگه داره؟ گفتم: اینجا تا عمارت فاصله ای نداره... فکر می کنم مش رحیم بتونه کمکمون کنه. این رو که گفتم با نیلوفر سراسیمه راهی عمارت شدیم و توی کمترین زمان ممکن به عمارت رسیدیم. زنگ زدیم و مش رحیم اومد درب رو باز کرد و گفت: چه زود برگشتید! در حالی که نفس نفس میزدم گفتم: باید صحبت کنیم مش رحیم. گفت: خیر باشه آقا. گفتم: موضوع مهمیه، البته خدا کنه خیر باشه. اونقدر مضطرب بودم که متوجه نشدم چجوری رفتیم داخل.

چند دقیقه بعد خودم و نیلوفر رو توی خونه مش رحیم که کنار ساختمون اصلی عمارت بود دیدم و دوتا استکان چای که جلومون گذاشته بود. مش رحیم با نگاهی مهربون گفت: آقا ... میفرمودید. گفتم: کجا بودم؟ گفت: گفتید یه کلبه پیدا کردید. گفتم: آهان، برام جالب بود که وسط اون زمین درندشت یه کلبه نقلی ساخته شده و دورتادورش چیزی نیست. مش رحیم دستی به ریشش کشید و گفت: والا آقا... حقیقتش اونجا صاحب نداره. یعنی الان نداره. تعجبم بیشتر شد و گفتم: یعنی چی؟ مگه میشه؟ گفت: داستانش به سالها قبل برمی گرده، پرویزخان تهرون یه آشنایی داشت که توی بازار حجره دار بود و شغلش بزازی. از اونجایی که آقا علاقه زیادی به پارچه داشت، زیاد توی بازارش رفت و آمد می کرد . تا این که یه زمان تصمیم گرفت با اون بنده خدا شریک بشه. به تفاهم رسیدن و کار از اون شد و سرمایه از پرویزخان. یه چند صباحی با هم کار کردن و وقتی آقا دید طرف اهل دغل کاری نیست و دوز و کلک سوار نمیکنه باهاش معاشرت کرد و شدن رفیق گرمابه و گلستان. بعد از یه مدت هم بهش پیشنهاد داد که بیاد اینجا نزدیک خودش ساکن بشه، ولی اون بنده خدا چون توانش رو نداشت که بخواد بیاد و برگرده دست آخر قبول کرد که نزدیک اینجا یه خونه نقلی بسازه و هر از گاهی با اهل و عیال فقط بیان و یه آب و هوایی عوض کنن. گفتم: اون آقایی که شریک پرویزخان بود اسمش چی بود؟ مش رحیم کمی فکر کرد و گفت: میرزا... میرزا اکبر، آره میرزا اکبر. خدا بیامرزتش چه مرد نجیبی بود.توی بازار پارچه برای خودش کسی بود. وقتی اسم میرزا اکبر رو شنیدم چشمام گرد شد و نفسم از هیجان به سختی بالا می اومد. میرزا اکبر...میرزا اکبر. طنین صدای مش رحیم و زنگ صدای کامبیز توی خوابم در هم تنیده شده بود.میرزا؟ اینجا؟ نمی تونستم هضمش کنم،چند ثانیه به مش رحیم خیره بودم که با صداش به خودم اومدم: آقا! آقا افشین...حالت خوبه؟ گفتم: آره، آره... خودم رو جمع و جور کردم و گفتم: خب... مش رحیم بعدش چی شد؟ گفت: میرزا که خونه رو ساخت یه تیکه زمین هم بین خونه خودش و عمارت پرویز خان خرید و داد به پسرش. گفتم: میرزا پسر داشت؟ گفت: آره عجب جوانی بود ولی عمرش به دنیا نبود، حیف شد. عرض می کردم... پسر آقا میرزا توی اون زمین یه کلبه ساخت، همون جایی که شما میگی. میرفت، می اومد تا این که یه روز وقتی داشت از خونه میرزا اکبر برمی گشت یه کامیون زد بهش و درجا تموم کرد. نیلوفر در حالی که استکان چای دستش بود گفت: طفلک... زن و بچه هم داشت؟ مش رحیم گفت: نه خدابیامرز ناکام از دنیا رفت. اون جوون تنها وارث میرزا بود و چون پیش از میرزا فوت کرد، مایملک میرزا هم به همسرش رسید. گفتم: چه داستانی! خب عمو... تکلیف کلبه چی شد؟ مش رحیم گفت: چاییت از دهن افتاد، عوضش کنم؟ گفتم: نه، ممنون میخورم. مش رحیم گفت: توی این سالها که این اطراف آدم زیاد اومده و رفته، یاد ندارم کسی حرفی از اون کلبه زده باشه.

خودم رو جمع کردم و گفتم: مشدی، من رفتم داخلش، البته میدونم کار درستی نکردم ولی توی اون کلبه رو دیدم. خیلی تر و تمیز بود. انگار الان کسی توش زندگی میکنه . مش رحیم با تعجب گفت: درش باز بود؟ گفتم: بله. گفت: همسر مرحوم میرزا اکبر مِلک خودشون که ساخته بودن و یه آبادی اونور تره رو نگه داشت ولی یادم نمیاد کلبه یا زمینش رو به کسی داده باشه! عجیبه! واسه همینم اول کلامم گفتم اونجا بی صاحبه. چای رو سر کشیدم و در همون حالت که نشسته بودم به مش رحیم نزدیک شدم و گفتم: راستش مش رحیم من سوال مهم تری داشتم. گفتم شاید شما جوابش رو بدونید. مش رحیم گفت: بفرما میشنوم. گفتم: وقتی رفتم داخل کلبه یه قاب نقاشی عمودی روی دیوار کلبه متحیرم کرد. مش رحیم گفت: چی دیدی جوون؟ گوشیم رو درآوردم و تصویر رو نشون مش رحیم دادم. مش رحیم کمی به عکس دقت کرد و گفت: احساس میکنم برام آشناست، ولی یادم نمیاد! مش رحیم سرش رو بالا آورد و من رو نگاه کرد، چند لحظه ای بین من و تصویر نگاهش رو حرکت داد و بعد از این که متوجه شباهت شد آخرسر گفت: این نقاشی... پدر شماست؟ به نشانه تایید سر تکون دادم و بعدش مش رحیم نگاهش رو بین من و نیلوفر تقسیم کرد و گفت: این آقا رو خاطرم نیست... گفتم برام آشناست ولی حضور ذهن ندارم که کجا دیدمش. گفتم: مش رحیم ، مطمئنی؟ سرش رو تکون داد و گفت: چرا از خودش نمی پرسید؟ نیلوفر گفت: ایشون سالهاست به رحمت خدا رفتن. مش رحیم گفت: خدا بیامرزه ، روحش شاد ... نمی دونم چی بگم ! چرا باید تصویر پدر شما داخل کلبه ای باشه که مال میرزا اکبر بوده؟ به پشتی تکیه دادم و گفتم: ما هم نمی دونیم. مش رحیم خواهش میکنم اگه چیزی می دونی بگو. مش رحیم دستش رو روی صورتش کشید و بعد از مکث گفت: گفتین در کلبه باز بود؟ گفتم: آره، داخلش هم مرتب بود.گفت: فردا یه سر میریم اونجا! گفتم: شما که گفتی نمی تونی اینجا رو رها کنی؟ گفت: چی بگم والا، کار شما مهمه گفتم بیام بلکه گره ای باز بشه. ببینم، پدر مرحومتون در زمان حیاتش چیزی درباره اینجا نگفته بود؟ گفتم: تا اونجا که یادمه فقط یه خاطره دست و پا شکسته دارم از زمانی که بچه بودم و داشت درباره شکار با مهمونهاش صحبت می کرد و اصلا دیدن این پرتره ازش من رو دقیقا یاد اون صحبت ها انداخت. مش رحیم گفت: حالا که دیگه داره غروب میشه، توکل بر خدا... فردا هوا که روشن شد یه سر میزنیم. به نشانه تایید سری تکون دادم و مش رحیم که از جاش بلند شده بود گفت : با اجازتون میرم به کارم برسم و بعدش با شتاب رفت بیرون. رو به نیلوفر گفتم: میگم ، به نظرت ریگی به کفشش نیست؟ نیلوفر گفت: ظاهرا که آدم خوبیه! گفتم: منم همین فکر رو می کردم، اما انگار چیزی رو داره پنهون میکنه. نیلوفر گفت: نمی دونم چی بگم، فقط خدا کنه به یه نتیجه ای برسیم. گفتم: امیدوارم.

بعد از چند دقیقه پشت سر مش رحیم از خونش بیرون زدم. باد تندی شروع به وزیدن کرد. درختها رو تکون میداد و فضای باغ داخل عمارت رو وهم آلود کرده بود. داشتم به منظره بیرون عمارت و اون راه باریکی که به عمارت میخورد نگاه میکردم که یه دفعه حس کردم چیزی داره نگاهم میکنه . سریع چرخیدم سمتش ، انگار که منتظر مونده بود که ببینمش و بعد سرعت ناپدید شد. اولش فکر کردم شاید به خاطر فضای باغه و به نظرم اومده که چیزی دیدم ولی وقتی خوب فکر کردم فهمیدم این همون شمایلی بود که صبح بین درختها دیدم. شروع کردم به راه افتادن و توی محوطه عمارت چرح زدم. مش رحیم رو صدا زدم. صدای حرکت باد بین درختا بیشتر میشد ، انگار درختها نمیخواستن من مش رحیم رو پیدا کنم و مانع میشدن. باد شدت پیدا کرد طوری که نمی تونستم جلوم رو ببینم ، بالاخره مش رحیم رو پیدا کردم که نزدیک به دیوار پشتی محوطه داشت با یه سری خرت و پرت کلنجار میرفت. بلندتر صداش زدم و وقتی متوجه من شد با صدای بلند گفت : آقا ... هوا خراب شده ، برید داخل من کارم تمام بشه میام. سعی میکردم صداش رو بشنوم ولی کلماتش متقاطع شنیده میشد و با خودم گفتم حتما منظورش اینه که میاد سراغم و دستم رو به نشانه تایید بالا بردم و سریع به سمت اتاق مش رحیم برگشتم. تا رفتم داخل دیدم خبری از نیلوفر نیست ولی کیفش روی زمینه و با خودم گفتم : ای بابا ، این دختر امروز بازیش گرفته . بعد شروع کردم به صدا کردن: نیلوفر ، نیلوفر ... ولی جوابی نشنیدم .داخل خونه مش رحیم وسعت چندانی نداشت و غیر از یه پذیرایی مربع شکل و یه اتاق خواب و یه آشپزخونه نقلی چیز بیشتری نداشت و بعد از این که با یه نگاه کلی نیلوفر رو پیدا نکردم دوباره از خونه مش رحیم خارج شدم و رفتم داخل محوطه. کمی که سر چرخوندم دیدم داخل ماشین نشسته و به سرعت رفتم سمتش. همچنان وزش باد از حرکت راحت جلوگیری میکرد ، به وضوح درگیر طوفان شده بودم. به ماشین که رسیدم قفل رو زد و من هم وارد ماشین شدم. گفتم : اینجا چی کار میکنی ؟ چرا نموندی توی خونه ؟ نیلوفر کمی خودش رو جمع و جور کرد و گفت : افشین ! من می ترسم. کمی که به چهره نیلوفر دقت کردم متوجه رنگ پریدگیش شدم و گفتم : چی شده ؟ گفت : وقتی از خونه مش رحیم زدی بیرون ، یه نفر صدام کرد . لرزش صدای نیلوفر من رو هم به ترس انداخت و گفتم : چی میگفت ؟ صداش چجوری بود ؟ گفت : یه صدای بم بود . ولی مطمئنم که من رو داشت صدا میزد . هر چی اینور اونور کردم نتونستم پیداش کنم و سریع فرار کردم و اومدم داخل حیاط. گفتم : خیلی خب ، آروم باش. چیزی نیست ، من اینجام، خودم ته توش رو درمیارم . می دونستم که الکی دارم نیلوفر رو دلداری میدم. خودم درگیر صدتا کابوس و معما بودم و با خودم میگفتم کاش برای نیلوفر اتفاقی نیفته . توی اون عمارت یه خبرهایی بود ولی اول باید خودم مطمئن میشدم.

سر شب که شد مجدد جمع شدیم تا غذایی که مش رحیم بار گذاشته بود رو برای شام بخوریم. عطر غذا آدم رو دیوونه میکرد. از مش رحیم خواستیم که شام رو داخل عمارت بخوریم و بعد از کمک دادن بهش و بردن وسایل پای سفره نشستیم. وقتی سفره تکمیل شد رو بهش گفتم : مش رحیم ... دست و پنجت درد نکنه ، حسابی به زحمت افتادی. لبخندی زد و گفت : نوش جونتون ! نیلوفر گفت : مش رحیم ، شما کی فرصت کردی این غذا رو درست کنی ؟ مش رحیم با صبوری گفت : چی بگم والا خانم ! این سالها دیگه اینقدر غذا درست کردم که وقت و اندازه همه چیز تا ذره آخرش دستمه . تعریف از خود نباشه برای خودم کدبانویی شدم. بعدش هر سه زدیم زیر خنده و شروع به خوردن غذا کردیم. حین غذا خوردن متوجه شدم مش رحیم با بی میلی مشغول کلنجار با غذاشت و همین طور که غذام رو میخوردم زیر چشمی بهش دقت میکردم. کمی که گذشت گفتم : مش رحیم ! خدایی نکرده اتفاقی افتاده ؟ گفت : نه آقا ، چطور مگه ؟ گفتم : این غذا اینقدر خوشمزش که آدم میخواد انگشتهاشم بخوره ولی شما ... به غذاش نگاه کرد و گفت : راستش آقا ، شما که غریبه نیستید و هر دوتون برام عزیزید . از وقتی شما رو دیدم دلم هوای پسرم رو کرد . نیلوفر دست نگه داشت و گفت : تازگی باهاش صحبت کردین ؟ مش رحیم گفت : آره ، بنده خدا سعی میکنه زود به زود تماس بگیره یا من پیگیر احوالش میشم ! ولی هیچی مثل کنار هم بودن نمیشه دیگه . گفتم : خدا هردوتون رو برای هم نگه داره . چی بگم والا زمونست دیگه ... خیلی ها رو از هم دور میکنه ، اوقاتت رو تلخ نکن عمو غذات رو بخور بذار از گلوی ما هم پایین بره. بالاخره راضیش کردم و بعد از دادن دلگرمی مجبورش کردم تا کمی غذا بخوره.

طوفان اون شب به بارون ختم شد. بارون اونقدر شدید بود که اجازه نمیداد قصد انجام کاری خارج از ساختمون رو داشته باشیم . مش رحیم اتاق مهمان رو بهمون نشون داد که طبقه بالای ساختمون عمارت بود. از اونجایی که خودمون دوتا بودیم رفتیم توی اتاق بزرگتر که کنار هم باشیم . مش رحیم بعد از تحویل اتاق گفت : نمی دونم چقدر اینجا هستید ولی امیدوارم بهتون بد نگذره. نیلوفر لبخندی زد و گفت : ممنون مش رحیم ! من کمی مکث کردم و گفتم : راستش مش رحیم از صبح یه چیزی هست که میخوام بگم و احساس میکنم الان وقتشه . مش رحیم ابروهاش رو در هم کشید و گفت : خیر باشه ، اتفاق بدی افتاده ؟ گفتم : فکر نمیکنم خیر باشه عمو . یه چیزی اینجا هست که فکر من رو مشغول خودش کرده . گفت : چیزی دیدی ؟ من و نیلوفر هر دو به هم نگاه کردیم و گفتم : یه چیزی توی این عمارته ! مش رحیم ... شما اینجا جن یا همچین چیزی دارید ؟ مش رحیم زیر لب چیزهایی خوند که شبیه دعا بود و گفت : پس سراغ شما هم اومدن ! گفتم : یه بار صبح یه بارم دم غروب . نیلوفرم یه چیزایی شنیده مثل کسی که باهاش حرف زده . مش رحیم دستی به سرش کشید و گفت : با من کاری ندارن ! نمی دونم از کجا اومدن و چی میخوان ولی مثل این که ساکن عمارتن ، تا حالا هم به کسی آزار نرسوندن. بارها شده مهمونها و یا حتی خود خانم ها اومدن و موندن و رفتن ولی کسی آسیبی ندیده. گفتم : پس خیلی وقته اینجان ، درسته ؟ گفت : آره آقا ! ولی از من میشنوید یهشون اهمیت ندید اینجوری اونها هم کاری با شما ندارن. مش رحیم حرفهاش رو زد و رفت و ما موندیم و اتاق خواب بزرگی که مخصوص مهمونها بود. هر کدوم سمت تخت خواب مجزایی که اونجا بود رفتیم. کمی صحبت کردیم و وقتی روی تخت افتادم بعد از کار با گوشی چشمام رو بستم و خوابیدم و چند دقیقه بعد وارد عالم خواب شدم. درست مثل دفعه های قبل خواب و باز هم کامبیز !

قسمتهای قبلی این داستان رو از اینجا مطالعه کنید :

قسمت یکم | قسمت دوم | قسمت سوم | قسمت چهارم | قسمت پنجم | قسمت ششم | قسمت هفتم