ویرگول
ورودثبت نام
سعید ( سین دال )
سعید ( سین دال )کمی ( نویسنده، شاعر، ایده پرداز، منتقد)
سعید ( سین دال )
سعید ( سین دال )
خواندن ۱۱ دقیقه·۳ ماه پیش

دیگری - قسمت نهم

خواب آشفته ای دیدم ، یه چیزایی که مبهم بودن ، همین بین کامبیز رو می دیدم اما مثل دفعات قبل نمی تونستم به راحتی باهاش صحبت کنم. یه سری افراد رو می دیدم که بعضیاشون رو نمیشناختم. حس عجیبی داشت، این بار عمارت رو هم داخل خواب دیدم. کمی که گذشت خودم رو جایی دیدم که نمیشناختمش و کامبیز رو از دور دیدم که داشت با چند نفری احوال پرسی می کرد، صداش میزدم، نمی دونم متوجه میشد یا نه ولی عکس العملی نشون نمیداد. انگار توی اون خواب من فقط یه تماشاگر بودم، پدرم رو دیدم. صداش زدم : بابا! اما اون هم متوجه من نشد. هیچکس توی اون خواب قابل دسترسی نبود تا این که کامبیز رو توی خونه ای که فکر میکنم خونه خودش بود و روی صندلی نشسته بود دیدم. پرسیدم: اینجا چه خبره؟ گفت: خودت میفهمی! گفتم: نمی فهمم، از چی صحبت میکنی ؟ گفت: دنبال نشونه ها بگرد! نذار عمارت ببلعتت ... ما با هم کار داریم. کلمات کامبیز مثل پتک توی سرم کوبیده میشد و نمیذاشت روی حرفهاش متمرکز بشم. پریشون شده بودم و پرسیدم:عمارت؟تو ... میشناسیش؟ کامبیز خندید سرجاش ایستاد و گفت: افشین... من همه چیز رو می بینم،حتی بیشتر از تو... من قسمتی از تو هستم. یادت نره چی گفتم! و این آخرین چیزی بود که از کامبیز یادم میاد. خوابم ادامه پیدا کرد و باز هم خودم رو بین آشفته بازاری دیدم که انگار دریایی از تکه های پراکنده پازل بود. خیلی از چیزهایی که میدیدم رو نمیفهمیدم. مردی رو دیدم که از دور داشت با اسب میرفت و یه تعداد بچه پشت سرش . تا این که به خودم اومدم و دیدم وسط حیاط عمارت ایستادم. همه جا تاریک بود ولی ساختمون عمارت مشخص بود. صدای نیلوفر خیلی ضعیف می اومد ولی متوجه شدم داره صدام میکنه، دنبال صدا میگشتم. یه سری آدم داشتن پچ پچ می کردن. نمی دیدمشون ولی متوجه حضورشون میشدم. ترس وجودم رو گرفته بود اومدم برم سمت عمارت ولی انگار داشت ازم دور میشد. سر چرخوندم و چند تا سایه روی دیوار پشتی عمارت دیدم، سایه افراد ثابت بود ولی کسی اونجا نبود. صدای پچ پچ شدیدتر شد. انگار داشتن بهم نزدیک میشدن، صدای نیلوفر بیشتر شد، خواستم برم دنبالش ولی پاهام سنگین شده بود. نفسم به سختی بالا می اومد، تمام توانم رو جمع کردم و اسم نیلوفر رو داد زدم.

به لحظه نکشید که چشمام رو باز کردم و نیلوفر رو بالای سرم دیدم. عرق سردی روی پیشونیم نشسته بود. دست نیلوفر رو روی شونم حس کردم ، با چشمهای گرد شده و وحشت زده بهم خیره بود که گفت: افشین، خوبی؟ نفس راحتی کشیدم و گفتم: آره. گفت: خدا رو شکر. نگرانت شدم... توی خواب خیلی مضطرب بودی. بلند شدم و همونجا روی تخت نشستم. با چشم نیمه باز به سمت پنجره خیره شدم، نوری که ازش رد شده بود اتاق رو روشن کرده بود. دوباره به چهره نگران نیلوفر نگاه کردم و گفتم: این دفعه فرق داشت! این بار فقط کامبیز نبود... نیلوفر کنارم نشست و گفت: چطور مگه؟ گفتم: مربوط به عمارت میشد. نیلوفر... یه چیزایی هست که باید ازشون سردربیارم. نیلوفر یه کم مکث کرد و گفت: راستش، از دیروز که اون صدا رو شنیدم منم یکم به هم ریختم.حس میکنم این خونه جای عجیب و غریبیه. گفتم: نمی دونم ولی انگار حضورمون توی این عمارت بی دلیل نیست. گوشیم رو برداشتم و نگاه کردم و گفتم: مرتضی تماس گرفته! نیلوفر از جاش بلند شد و در حالی که به سمت کیفش رفت و دنبال چیزی میگشت گفت: آره! تا اومدم جواب بدم قطع شد. گفتم: مرتضی! این وقت صبح؟ نیلوفر گفت: شاید خواسته حالت رو بپرسه. گفتم: شاید... البته امیدوارم خیر باشه. از روی تخت بلند شدم و در حالی که به سمت دستشویی میرفتم پرسیدم: از مش رحیم خبری نیست؟ گفت: دیدمش، بنده خدا نیم ساعت پیش گفت میره نون بگیره، هر چی اصرار کردم بگو نونوایی کجاست من برم بگیرم قبول نکرد! سری به نشونه تایید تکون دادم و به راهم ادامه دادم ، تا وارد دستشویی شدم خودم رو داخل آینه بالای روشویی دیدم. رفتم جلوتر... عجیب بود، خبری از اون تغییرات که قبل از اومدن به این سفر توی چهرم ظاهر شده بود نبود. حالت صورتم طبیعی بود، نمی تونستم بفهمم! کامبیز همراهم بود ولی انگار فشاری که باعث سنگینیش روی روح و روانم میشد ازم برداشته شده بود!

بعد از بازگشت مش رحیم دوباره جمع شدیم و اون شروع کرد به تعارف کردن که مزاحم ما نباشه ولی بعد از اصرار من و نیلوفر مجبور شد تا باز هم با ما پای یه سفره بشینه. صبحونه رو که خوردیم از مش رحیم خواستم تا هر کاری داره از دستش زمین بذاره و با هم بریم تا یه سری به اون کلبه بزنیم. اون هم بی چون و چرا قبول کرد و سه نفری از عمارت زدیم بیرون و بعد از این که مش رحیم درب نرده ای رو غل و زنجیر کرد و راه افتادیم. کمی که از مسیر گذشته بود مش رحیم گفت: آقا من به این ماجرا فکر کردم، اما به هیچ نتیجه ای نرسیدم. گفتم: بابت چی؟ گفت: جریان کلبه... هر جور فکر کردم نتونستم بفهمم کی و چجوری کلبه رو به دست آورده. گفتم: بالاخره معلوم میشه. نیلوفر گفت: یعنی ممکنه یکی به زور اونجا رو تصرف کرده باشه؟ مش رحیم گفت: خدا نکنه خانم، ما این اطراف از این برنامه ها نداشتیم. گفتم: خدا کنه اینطوری نباشه ولی مش رحیم دوره و زمونه بدی شده! آدمها آدمای قدیم نیستن. دیگه مثل قبل نمیشه به هر کسی اعتماد کرد . این محدوده هم که ماشالله یه جای درندشت و بی در و پیکره ، هر چیزی ممکنه دیگه ! مش رحیم دستی به سرش کشید و گفت: بله، درست می فرمایید. عجالتا بریم برسیم ببینیم چی میشه.

بنیه مش رحیم من رو سر ذوق آورده بود و قدم های سریعش ما رو وادار کرد تا پا به پاش حرکت کنیم. از چیزی که فکر میکردم سریع تر به محل رسیدیدم و بعد از رد کردن یه درخت کهنسال وارد زمین کلبه شدیم. من و نیلوفر کمی عقب تر از مش رحیم وایستادیم تا نفسی تازه کنیم و مش رحیم که جلوتر رفته بود گفت : تشریف نمیارید ؟ من با دستم اشاره کردم که شما برو ما هم میایم. بالاخره به کلبه رسیدیم. هوا گرم بود و برعکس شب گذشته خبری از طوفان و بارون نبود، فقط یه نسیم ملایم که هر از گاهی شاخه های درختها و چمن های نامنظم روی زمین رو به رقص وادار میکرد. همونطور که جلوتر می رفتیم سرم به اطراف می چرخید و محیط رو نظاره میکردم. هر سه به درب کلبه رسیدیم. مش رحیم بعد از کلنجار رفتن با درب رو به من برگشت و گفت : آقا ! این که قفله ... گفتم : قفله ؟ رفتم جلو و دیدم یه قفل بزرگ پشت درب زده شده. برگشتم سمت نیلوفر و گفتم : ما که اینجا بودیم هیچی روی این در نبود ! من خیلی راحت وارد شدم. نیلوفر سری به نشونه تایید تکون داد. مش رحیم گفت : بذارید اطرافش رو یه نگاهی بندازیم. چند ثانیه که گذشت و مش رحیم رو دیدم که دورتادور کلبه رو دید و سمت ما برگشت و گفت : هیچی ! دستم رو روی سرم گذاشتم و به این فکر میکردم که چطوری میشه فهمید چه خبره . توی همین حال و هوا بودیم که صدای شلیک اسلحه اومد، هر سه جا خوردیم و با وحشت به هم نگاه کردیم ، یه صدایی ما رو سرجامون متوقف کرد : از جاتون تکون نخورید.

هر سه به سمت صدا برگشتیم ، یه مرد لاغراندام رو دیدیم که یه اسلحه شکاری دستش گرفته بود و به سمت ما می اومد. از دور گفت : دستاتون رو ببرید بالا ... زود . ما که نمی دونستیم چی کار بیاد بکنیم به حرفش گوش کردیم. بعد از چند لحظه در حالی که ما سرجامون خشکمون زده بود. بهمون نزدیک شد و گفت : شما کی هستید ؟ اینجا چه غلطی میکنید ؟ مش رحیم کمی جلو اومد و گفت : آروم باش جوون ! ما فقط سوال داشتیم . مرد غریبه از روی طعنه لبخندی زد و گفت : سوال ؟ من حواسم هست ... مدتهاست کسی نزدیک این کلبه هم نشده . اونوقت یه دفعه یه عده پیداشون میشه که سوال دارن ؟ چرخید سمت ما و گفت : شما دوتا ! دیروز دیدمتون ... زبونم بند اومده بود. می دونستم چرا اینجام ولی اسلحه دست اون آدم توجهم رو به خودش جلب کرده بود و نمیذاشت حرف بزنم. به نظر میرسید مش رحیم راحت تر با قضیه کنار اومده و گفت: اینها مهمان هستن . شما ساکن این کلبه ای ؟ مرد در حالی که هنوز اسلحش رو سمت ما نشونه رفته بود گفت : گیرم که باشم ... فرمایش ! مش رحیم گفت : پسرم ! ما فقط میخواستیم ببینیم کی الان اینجا زندگی میکنه . مرد کمی عقب تر رفت و در حالی که اسلحه رو محکم گرفته بود گفت : چرا میخواید بدونید ؟ اصلا شما کی هستین ؟ از کجا اومدید ؟ بالاخره به ترسم غلبه کردم و همونطور که دستام رو بالا گرفته بودم گفتم : اسم من افشینه ، اینم خواهرمه ، از تهران اومدیم ... این آقا هم مش رحیمه ، یکم اونور تر ساکن یه عمارته ... راستش ما دیروز اتفاقی کلبه رو پیدا کردیم . معذرت میخوام ... نباید واردش میشدم ولی باور کنید اصلا قصد خاصی نداشتم فقط دیدم درش بازه ... مرد حرفم رو برید و گفت : دیدی درش بازه و رفتی تو ! آره ؟ توی تهرونم همین جوریه ؟ هر دری باز باشه میری داخل ؟ مرد آشفته به نظر میرسید مدام حرکت میکرد و اسلحش رو بین ما سه نفر می چرخوند که مش رحیم گفت : پسرجان ! این کارا چیه ؟ اگه اتفاقی افتاده با هم حرف میزنیم ... اون تفنگ رو بذار کنار برای خودت دردسر درست نکن . مرد خنده ای کرد و گفت : دردسر ؟ هه ... من رو از چی میترسونی پیرمرد ؟ میدونی آوارگی و در به دری یعنی چی ؟ میدونی بی کسی یعنی چی؟ دیگه هیچی برای من مهم نیست . ما فقط همدیگه رو نگاه میکردیم و به حرفهای اون مرد گوش میدادیم که اومد نزدیک تر و گفت : چی میخواید ؟ مش رحیم گفت : قضیه به سالها قبل برمیگرده ... یه آقایی به نام میرزا اکبر این یه تیکه زمین رو خرید و داد به پسرش ، اونم این کلبه رو ساخت ولی بعد از مدتی از دنیا رفت و چون میرزا بچه دیگه ای نداشت ، اینجا موند برای زنش ... چند وقتی گذشت و تا اونجایی که من خبر داشتم اینجا ساکنی نداشت. تا این که این دوتا جوون از تهران اومدن و باقی ماجرا . الانم که ما اینجاییم ، حالا شما هرچی میخوای بپرس تا ما بهت بگیم . حرفهای مش رحیم که تموم شد مرد اسلحش رو پایین گرفت و گفت : شما ... میرزا رو میشناختی ؟ مش رحیم گفت : بله ! میرزا از دوستان پرویز خان بودن. سالها با هم معاشرت داشتن. مرد با نگاهی پر از سوال گفت : پرویزخان ؟ مش رحیم با صبوری جواب داد: بله ، صاحب عمارت خشتی ... خدا هردوشون رو بیامرزه ، مردان نیکی بودن . مرد جوون اسلحش رو به دوشش آویزون کرد و کاملا بهمون نزدیک شد و گفت : ببینید ، من نمی دونم موضوع چیه و نیت واقعی شما از اومدن به اینجا چیه ولی باید بدونید اینجا متعلق به منه . من و نیلوفر که با رفع خطردستامون رو پایین آوردیم داشتیم به هم نگاه می کردیم که نگاهم رو به سمتش چرخوندم و گفتم : پس یعنی شما مالک این کلبه هستی ؟ مرد برای تایید حرفم سری تکون داد و گفت : یه جورایی . اونجا بود که گفتم : آقای ... گفت : پیمان . گفتم : آقا پیمان . من باز هم برای ورودم به کلبه معذرت میخوام ولی یه چیزی اون تو هست که من رو شوکه کرد . پیمان گفت : چی ؟ اون تو که یه سری وسایل زندگیه ... حرفش رو قطع کردم و گفتم : نه ! یه چیزی هست که از یه سری خرت و پرت یا وسیله مهم تره . پرتره نقاشی شده یه مرد که روی دیوار روبروی در ورودیه . پیمان نگاهش رو بین ما چرخوند و گفت : چطور مگه ؟ گفتم : اون نقاشی ... اون تصویر متعلق به پدر منه . تا این حرف رو زدم متوجه تغییر حالت توی چهره پیمان شدم. ترکیبی از حیرت و بهت ... چشماش گرد شده بود و فقط داشت به من نگاه میکرد. اومد جلو و خیلی بهم نزدیک شد. نگاهش رو به صورتم دوخت و من هم فقط نگاهش می کردم. ناگهان سکوتش رو شکست و سرش رو تکون داد و گفت : نه ! این ممکن نیست ! گفتم : چیزی شده ؟ پیمان که ظاهرا از این موضوع شوکه شده بود گفت : باورم نمیشه . بعد در حالی که انگار پاهاش سست شده بود کلید رو از جیبش درآورد و گفت : بیاید داخل . درب رو که باز کرد هر سه به دنبالش رفتیم و به محض ورود دوباره همون پرتره توی نگاهمون خودنمایی کرد. مش رحیم که داشت از نزدیک تصویر رو میدید آروم رو به من گفت : آقا ! خدا بیامرزتشون ... چه شباهتی . پیمان اسلحش رو گذاشت یه گوشه ، کمی مقابل تابلو مکث کرد و بعد با بغضی در صداش رو به ما کرد و گفت : این تصویر کسیه که زندگی من رو نجات داد !

قسمتهای قبلی این داستان رو از اینجا مطالعه کنید :

قسمت یکم | قسمت دوم | قسمت سوم | قسمت چهارم | قسمت پنجم | قسمت ششم | قسمت هفتم | قسمت هشتم

دیگریداستانخوابکلبهتقابل
۰
۰
سعید ( سین دال )
سعید ( سین دال )
کمی ( نویسنده، شاعر، ایده پرداز، منتقد)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید